เหลียงเซินเดินทางด้วยความเร็วสูงตลอดเส้นทาง ระหว่างทางเหล่าสาวใช้และบ่าวรับใช้เห็นสภาพนั้น ต่างถูกไอสังหารที่แผ่ออกจากตัวเขาข่มขวัญไว้ ทำได้เพียงเดินตามอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้
ไม่นาน เหลียงเซินก็มาถึงหน้าประตูห้องหนังสือ องครักษ์สองนายในชุดรัดกุมก้าวขึ้นมาขวางเขาไว้ทันที สีหน้าเคร่งขรึม "แม่ทัพน้อยเหลียงโปรดหยุดฝีเท้า ห้องหนังสือเป็นเขตต้องห้ามของวังอ๋อง จะบุกรุกโดยพลการมิได้!"
"หลีกไป!" น้ำเสียงของเหลียงเซินเย็นเยียบ สายตากวาดมององครักษ์ "ข้าต้องการพบเวยหยวน หากพวกเจ้ายังขัดขวางอีก ก็คือการเป็นศัตรูกับจวนแม่ทัพ!"
สีหน้าองครักษ์ไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงคารวะและขัดขวาง "แม่ทัพน้อยเหลียง รองแม่ทัพเวยกำลังหารืออยู่ในห้องหนังสือ ไม่สะดวกพบแขก เชิญคุณชายรอสักครู่ ให้พวกเราเข้าไปเรียนก่อน"
"หารือ?" เหลียงเซินแค่นหัวเราะ คิดว่าเป็นเพียงคำกล่าวอ้างถ่วงเวลาอีกครั้ง โทสะในใจก็ยิ่งลุกโชน "ข้ารอมาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว พวกเจ้าผัดผ่อนครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้ข้าจะต้องบุกเข้าไปให้ได้!"
ซู่เหยายืนอยู่ไกลออกไป มองเหลียงเซินด้วยแววตาเรียบเฉย
"หากเขากล้าบุกรุก ก็สังหารเสียด้วยกัน"
องครักษ์ข้างกายรับคำ "พ่ะย่ะค่ะ กงอ๋องหวังเฟย!"
องครักษ์หน้าประตูห้องหนังสือเตรียมพร้อมรบเต็มที่
ทางนี้ เหลียงเซินออกแรงที่เท้า พุ่งตัวผลักองครักษ์ตรงหน้า ลอยตัวเข้าไปถึงหน้าประตูห้องหนังสือ
ไม่รอให้ทั้งสองได้สติ ก็ผลักประตูห้องหนังสือออกจนสุด
ประตูไม้ส่งเสียง "เอี๊ยด" เปิดออก ภาพภายในห้องหนังสือปรากฏสู่สายตา