"หมิงจู ลูกสาวในไส้ของแม่ แม่คิดถึงเจ้าจนแทบขาดใจ!!" หนีซื่อเพิ่งก้าวเข้าห้องส่วนตัว ประตูยังปิดไม่สนิท นางก็ตื่นเต้นจนใบหน้ากระตุก
หนีซื่อเคยเป็นอนุภรรยานอกจวนของเวยหย่วนโหว
เวยหย่วนโหวเลี้ยงดูอยู่พักหนึ่ง พอหมดความสนใจ ก็ประทานเงินให้หนีซื่อก้อนหนึ่ง แล้วไล่นางไป
หนีซื่อมีลูกสาวติดตัว หาครอบครัวใหม่ได้ยาก จึงขายซูหมิงจูไป
บัดนี้แต่งงานกับช่างเหล็ก ชีวิตนับว่าพอไปได้
ได้ยินว่าลูกสาวแท้ๆ ถูกโหวฝูตามหาและรับกลับมา แถมยังได้เป็นบุตรีสายตรง หนีซื่อดีใจจนเนื้อเต้น เปลือกตากระตุกไม่หยุด
พร่ำบอกว่าสวรรค์มีตา ส่งวาสนาครั้งใหญ่ให้ในบั้นปลาย
ซูหมิงจูพาเพียงชุ่ยหงผู้เดียวมาพบหนีซื่อ
นางปรายตามองชุ่ยหง ชุ่ยหงจึงออกไปบอกให้เสี่ยวเอ้อนำอาหารมา ครู่เดียวโต๊ะก็เต็มไปด้วยของป่าทะเลเลิศรส
อาหารวางครบ ชุ่ยหงถอยออกไปและปิดประตูให้
หนีซื่อจ้องมองไก่ย่างบนโต๊ะ กลืนน้ำลายหลายเฮือก เปลือกตากระพริบรัว
การกระพริบตาเป็นอาการเก่าของหนีซื่อ พอตื่นเต้นก็จะกระพริบไม่หยุด นี่เป็นเหตุให้เวยหย่วนโหวเบื่อหน่ายนาง
หลายปีผ่านไป ก็ยังไม่หาย
"แม่ ถ้าท่านหิวก็กินเถิด อาหารพวกนี้ข้าสั่งให้ท่านโดยเฉพาะ" ซูหมิงจูว่า "เรากินไปคุยไป"
หนีซื่อพยักหน้ารัว "กินสิ หมิงจู เจ้าก็กินด้วย"
หนีซื่อคีบน่องไก่เริ่มแทะ เห็นซูหมิงจูไม่จับตะเกียบ นางจึงใช้ตะเกียบของตัวเองคีบเนื้อไก่ใส่ชามซูหมิงจู "หมิงจู อย่ามองแต่แม่สิ เจ้าก็กินด้วย"