ท้องพระโรงทองคำ เช้าตรู่
ข่าวการบรรเทาภัยทางตะวันตกเฉียงเหนือถูกส่งกลับมา
ฉู่หลิงเย่าไปถึงตะวันตกเฉียงเหนือได้ไม่นาน ก็จับขุนนางฉ้อราษฎร์ใหญ่ในท้องที่ เงินที่ใช้บรรเทาภัยล้วนได้มาจากการริบทรัพย์ทั้งสิ้น
เพราะการบรรเทาภัยทันท่วงที ราษฎรในท้องที่จึงไม่ได้รับความทุกข์ยากมากนัก ไม่เพียงเท่านั้น ยังกำจัดขุนนางฉ้อราษฎร์ได้อีกด้วย ราษฎรในท้องที่มอบธงหมื่นนาม เพื่อสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันไพศาล
จักรพรรดิเซี่ยเหวินทอดพระเนตรเห็นธงหมื่นนาม ก็ทรงปลื้มปิติยิ่งนัก “เสี่ยวจิ่วเติบใหญ่แล้ว สามารถแบ่งเบาความกังวลของเจิ้นได้!”
ต่อหน้าขุนนางในราชสำนัก ฮ่องเต้ทรงเรียกพระนามลำลองของฉู่หลิงเย่า เห็นได้ถึงความสำคัญที่ทรงมีต่อเขา
องค์ชายสามทอดพระเนตรต่ำ สีพระพักตร์ไม่กระจ่าง
ไท่จื่อไม่มีอารมณ์ใดมากนัก เพียงแต่ความดีความชอบนี้อย่าให้เป็นขององค์ชายสามก็พอ
เสี่ยวจิ่วล้วนเป็นคนของเขา
เซี่ยอวี๋เหลือบมององค์ชายสาม แล้วเหลือบมองไท่จื่อ
ลอบคิดว่า การบรรเทาภัยทางตะวันตกเฉียงเหนือนี้ มีผลประโยชน์จริงแท้ มิน่าล่ะคนแล้วคนเล่าจึงพยายามแย่งกันไป
เขาควรแย่งชิงดูบ้างตั้งแต่แรก
ท่านลูกพี่ลูกน้องเก้าจับขุนนางฉ้อราษฎร์ใหญ่ได้ ไม่รู้ว่าริบเงินมาได้เท่าไหร่!
เขาขาดทุนยับเยิน!
เงินที่ได้จากเกลือเถื่อน เขาต้องได้เพิ่มอีกหนึ่งส่วนจึงจะชดเชยได้
หลังว่าราชการเช้าเสร็จ องค์ชายสามกลับจวนทันที เรียกหว่านอิงเสวี่ยมา
“เหตุการณ์ธรณีพิโรธทางตะวันตกเฉียงเหนือ ใครบอกเจ้า? เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียด”