มารดาของเซวียเชียนอี้ ฮูหยินสกุลหว่าน ได้ยินถ้อยคำเช่นนั้น จึงโน้มตัวกระซิบข้างหูนาง แฝงแววระรื่นใจเต็มดวงตา "ยินดีจริง ๆ ได้ยินมาว่าบุตรชายหลายองค์ของฮ่องเต้ยังเสด็จไปตระกูลเวยหย่วนโหว ในวังยังพระราชทานรางวัลหลายวาระ"
เซวียเชียนอี้ยิ้มบาง
สิ่งที่นางหมายถึงไม่ใช่เรื่องนี้ แต่นางก็ไม่คิดจะเปิดเผยความจริงแก่มารดา
มารดาเป็นผู้หญิงซื่อตรงมาแต่เดิม บุตรสาวคนสุดท้องของบ้าน บิดาก็เป็นบุตรรองของสายโดยตรง ไม่ต้องสืบทอดกิจการของสกุล ทั้งคู่ล้วนไร้ปณิธานใหญ่หลวงใด
นางและเชียนหนิงเติบโตมาภายใต้การอบรมเลี้ยงดูของป้าใหญ่ มีความผูกพันกับมารดา แต่ก็มองนางไม่ตาสว่าง
เพราะเห็นว่ามารดาโง่เขลาเกินไป และพอใจง่ายยิ่งกว่า
ฮูหยินสกุลหว่านดึงมือเซวียเชียนอี้ไว้ พูดเบา ๆ ว่า "เชียนอี้ แม่ได้ยินมาว่าเจ้ายังไม่ได้เข้าหอกับท่านอ๋องหยง จะบอกไทเฮาไว้ดีหรือไม่ ให้ไทเฮาช่วยเจรจาต่อ"
เซวียเชียนอี้ยิ้ม
หากเป็นเมื่อก่อน รอยยิ้มนั้นย่อมซึมซับด้วยความอึดอัดและไม่เต็มใจ
ทว่าบัดนี้ นางเพียงยิ้ม "มารดาไม่ต้องเป็นห่วงบุตรสาว ทุกสิ่งอยู่ในการควบคุม"
แท้จริงดั่งคำกล่าว ฮูหยินสกุลหว่านถูกปลอบใจจนสงบ "เจ้าอยู่อย่างดี แม่ก็วางใจ"
"เวลาไม่เบาแล้ว เชียนอี้ กลับพร้อมกันเถอะ"
ค่ำคืนลงมืด แขกเหรื่อทยอยจากไปเกือบหมดสิ้น ฮูหยินสกุลหว่านหาวหนึ่งครา เตรียมเดินทางกลับ
ทว่าเซวียเชียนอี้ยังนั่งมั่นคง ราวกับด้วยเพราะมิตรภาพกับชุยหลิงซ่วง จึงประสงค์จะอยู่จนถึงชั่วขณะสุดท้าย