เมื่อฉู่หลิงเย่ามาถึง ก็เห็นซูซูเหยายืนอยู่กลางห้อง
แสงเทียนคู่มังกรหงส์สีแดงฉายให้ดวงตานางแดงชำอุตลุด
ในเบ้าตามีความหวาดกลัวและความโกรธพุ่งทะยาน ปลายนิ้วกำลูกมือแน่นจนฝังลงเนื้อ แผ่นหลังตึงตรงราวกับเชือกที่รัดจนสุดขีด เพียงเพิ่มแรงอีกเล็กน้อยย่อมขาดผะโดแตกสลาย
"วางใจเถิด ยังมีข้าอยู่" ฉู่หลิงเย่าก้าวเข้ามา
ไหล่แผ่นกว้างตรงสง่า ท่วงท่ามั่นคงดุจภูผา
เขายืนขวางหน้าซูซูเหยา บังแสงแดงเร้นลับของเทียนคู่มังกรหงส์ไว้ทั้งหมด
น้ำเสียงของซูซูเหยารวดเร็วร้อนรน "ท่านอ๋อง พี่ใหญ่ถูกพิษงูเข้าไป มีวิธีทำให้ท่านอาเจียนออกมาได้หรือไม่!"
"มี"
เงาสูงใหญ่ยืนนิ่งสงบ ปกป้องโรยให้จากพายุฝนโดยธรรมชาติ ยามใจหวาดหวั่นไม่อาจตั้งมั่น แหงนมองเห็นแผ่นหลังตรงสง่านั้น ความหวาดกลัวตื่นตระหนกทั้งปวงในดวงใจก็มลายสูญ หลงเหลือเพียงความมั่นคงปลอดภัยสุดประมาณ
ฉู่หลิงเย่าก้าวสามย่อเป็นสอง รับซูหมิงลี่จากมือบ่าวไว้ แล้วยื่นมือไปยังซูซูเหยา "ขันหวาย"
ซูซูเหยารืดเอาขันหวายเงินจากศิราภรณ์ ส่งให้ทันที
ฉู่หลิงเย่าเผาขันหวายเงินเหนือเปลวเทียนคู่มังกรหงส์สักครู่ แล้วเสียบเข้าที่จุดฝังเข็มหนึ่งในท้องของซูหมิงลี่อย่างว่องไว
เพียงเสียบเข้าไป ร่างของซูหมิงลี่สะท้านสะเทือน แล้วก็อาเจียนออกมา
เมื่อเห็นซูหมิงลี่อาเจียนได้ในที่สุด เส้นเชือกที่ตึงพันในใจของซูซูเหยาก็คลายลง
"ท่านอ๋อง ยังไม่พอ ซานเกอเกอว่ามาว่า ต้องให้อาเจียนให้หมดสิ้น!"
ฉู่หลิงเย่ากระทำการต่อไป ซูหมิงลี่อาเจียนอีกหลายคราว จนกระทั่งไม่เหลืออะไรจะขว้างออกมาอีก