ออกจากสวนชุนจิ่ง ซู่เหยาก็ให้คนไปแจ้งเหวินเหนียน นัดวันไปทวงหนี้เรียบร้อยแล้ว
นางกลับมาได้ไม่นาน ก็ได้ยินว่าหว่านซื่อล้มป่วย
อาการป่วยของหว่านซื่อครั้งนี้ร้ายแรงนัก จู่ ๆ ก็มีไข้สูง ฝังเข็มกินยาก็ไม่ได้ผล
เวยหย่วนโหวถึงกับทิ้งอนุภรรยา มาเฝ้าอยู่หนึ่งวัน
ซู่เหยาไปเยี่ยมครั้งหนึ่ง หว่านซื่อไม่ได้แสร้งป่วย ป่วยหนักจริง ๆ ไข้สูงไม่ลด ละเมอเพ้อพกในยามหลับใหล
เวยหย่วนโหวเตรียมงานศพไว้แล้ว แต่จู่ ๆ ไข้ของหว่านซื่อก็ลดลง
พอไข้ลด หว่านซื่อก็หายดีในทันที ราวกับคนไม่เคยป่วย ราวกับฝันกลางวันแวบหนึ่ง
หลังจากหว่านซื่อหายดี ซู่เหยาไปเยี่ยมที่สวนชุนจิ่ง หว่านซื่อเห็นซู่เหยาครั้งแรกก็ตกใจโหยง
"ซู ซู่เหยา เจ้า... เหตุใดจึงอยู่ที่นี่"
ซู่เหยาตายไปแล้วมิใช่หรือ
ใบหน้านางฉายแวบหวาดกลัว ราวกับเห็นคนที่ไม่ควรเห็น
ซู่เหยามองอย่างสงสัย "ฮูหยิน ข้าไม่ควรอยู่ที่นี่ แล้วควรอยู่ที่ใด"
หว่านซื่อสูดลมหายใจลึก บีบลูกประคำในมือ ท่องอามิตาพุทธหลายหน หลังจากใจสงบแล้ว จึงโบกมืออย่างรังเกียจ "เจ้าออกไปก่อน ข้าเพิ่งหายป่วย ยังอ่อนเพลียอยู่"
ผ่านไปสองวัน หว่านซื่อจึงเรียกซู่เหยาไปพบอีกครั้ง
ครานี้หว่านซื่อปกติขึ้นมาก กลับมามีท่าทีเมตตาดังเดิม
"จริงสิ คราวก่อนให้เจ้าไปตระกูลถัง เรื่องการเจรจาสมรสของหมิงเพ่ยกับถังหว่านซินคืบหน้าอย่างไรบ้าง"
ซู่เหยาชะงักไป "ตระกูลถังไม่ยินยอม แจ้งว่าการถอนหมั้นแล้วเสร็จแล้ว อย่าได้เอ่ยถึงอีก"
หว่านซื่อหัวเราะเย็น "ยังมาเล่นตัวอีก ต่อไปจะมีเวลาให้พวกเขาเสียใจ"