หว่านซื่อขบฟันกรอด “ได้ ข้าจะให้คนไปเชิญแม่สื่อเดี๋ยวนี้!”
ซู่เหยาพาคนกลับเรือนอีหลาน
ชิวซวงร้อนรนจนขวัญหนีดีฝ่อ เดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้อง “คุณหนูใหญ่ คุณหนูของเรา? เหตุใดถึงใจดีถึงเพียงจะหาคู่ครองดี ๆ ให้ คุณหนู? รายชื่อสกุลบนนั้นต้องมีเล่ห์กลเป็นแน่ คุณหนูอย่าได้ประมาทเป็นอันขาดเจ้าค่ะ!”
ซู่เหยายิ้ม “เรื่องแต่งงานของข้า แน่นอนว่าต้องให้ท่านแม่เป็นผู้ตัดสินใจ”
ชิวซวง “คุณหนูยังยิ้มได้อีก!”
ซู่เหยา “ปล่อยให้พวกนางวุ่นวายไปเถิด เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าซื่อจื่อเซวียยังรอรับข้าเป็นอนุอยู่ ซื่อจื่อเซวียเพิ่งข่มขู่ข้าไป หว่านซื่อก็จะยกข้าให้ผู้อื่น หว่านซื่อกระทำการขัดขวางซื่อจื่อเซวียอย่างเปิดเผย เจ้าว่าด้วยนิสัยผูกพยาบาทของซื่อจื่อเซวียแล้ว จะเกิดอะไรขึ้น?”
พอดีให้หว่านซื่อได้รู้ว่า เรื่องแต่งงานของนาง หว่านซื่อไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยุ่มย่าม
ชิวซวงเพิ่งได้สติ “โอ๊ย! เกือบลืมเจ้าตัวโง่นั่นไปแล้ว! เช่นนั้นเราก็รอดูละครดี ๆ กันเถิด!”
“คุณหนู จะให้คนนำเรื่องที่ฮูหยินเชิญแม่สื่อไปถึงหูซื่อจื่อเซวียหรือไม่?”
ซู่เหยายิ้ม “ไม่ต้อง ไม่เพียงไม่แพร่งพราย ยังต้องปิดเงียบให้มิดชิด”
ให้ซื่อจื่อเซวียเข้าใจผิดว่าทั้งจวนโหวกำลังช่วยเหลือนาง ไม่ให้นางเป็นอนุ
ซื่อจื่อเซวียจะจัดการทุกคนในจวนโหวอย่างเท่าเทียม
“แต่จะให้คนนำเรื่องที่ซูหมิงจูกับนางฮวาจือแต่งกายเหมือนกันไปบอกเวยหย่วนโหวและสกุลลั่วก็ได้”