"คุณหนูซู่เหยา จวิ้นจู่ให้ท่านไปเข้าเฝ้า"
ซู่เหยาก็ได้รับแจ้งให้ไปปล่อยโคมลอยน้ำ ได้ยินว่าเป็นพิธีที่เพิ่มขึ้นใหม่ นางกำลังจะไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็มีคนมาสวมกอดขานางไว้
ซู่เหยาก้มลงดู ก็พบว่าเป็นคุณชายน้อยที่งามราวหยกขัดเมื่อคราวก่อนนั่นเอง
คุณชายน้อยกอดขานางไว้แน่น เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตแจ่มใสดั่งหินโม่ยวี่
คล้ายลูกแมว
ซู่เหยาชะงักไป ลังเล ไม่ทันใจจะผลักเด็กออก ถามว่า "หลงทางอีกแล้วหรือ คุณชายน้อย"
คุณชายน้อยเหมือนฟังไม่เข้าใจ ยังคงจ้องมองนางตาเปล่า บางครั้งก็กระพริบตา ขนตายาวแน่นราวขนกา
เป็นคุณชายน้อยที่น่ารักยิ่ง
ครั้งก่อนได้ยินชิวสุ่ยบอกว่า นี่คือคุณชายน้อยของจวนแม่ทัพฟู่หย่วน ยังเป็นใบ้เสียด้วย
ซู่เหยายื่นมือไปลูบศีรษะเขาเบาๆ กล่าวเสียงนุ่มว่า "ฟังไม่ได้ยินหรือ"
คุณชายน้อยส่ายหน้า
"ฟังได้ยินนี่ แล้วพูดได้หรือไม่" ซู่เหยากำลังจะถามถึงผู้ใหญ่ในบ้านของเขา ก็ได้ยินเขาเปล่งเสียงใสว่า "ท่านแม่"
ซู่เหยาครั้งนี้ฟังชัดเจนมาก เสียงเด็กน้อยอ่อนนุ่มน่าฟัง เข้าหูแล้ว หัวใจก็อ่อนยวบ
"คุณชายน้อย ข้าไม่ใช่ท่านแม่ของเจ้า ข้าจะพาเจ้าไปหาท่านแม่ดีหรือไม่"
เด็กน้อยยังไม่ยอมปล่อยมือ ซู่เหยาจึงอุ้มเขาขึ้น เขานั่งในอ้อมกอดของซู่เหยา ก็ยังคงกอดแน่น ประหนึ่งกลัวว่าพอปล่อยมือ ท่านแม่จะหายไป
"นี่คุณชายน้อยบ้านไหนพลัดหลงนะ" ซู่เหยาอุ้มเด็กมาที่โถงบุปผา