พระชายาไท่จื่อหันไปมองจ้าวสุ่ย
จ้าวสุ่ยเองก็มึนงง
ซู่เหยาไม่ได้ติดคุก?
ซื่อหลางแห่งกรมอาญาและอ๋นโฉวแห่งศาลต้าหลี่ระบุชัดเจนว่าถูกคุมขังสองปี
พระชายาไท่จื่อเหลือบมองหวงไท่ซุน องค์ชายน้อยมีอาการร้อนวูบวาบ ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย พลางส่งเสียงอ้อแอ้อยู่ในลำคอ ดูท่าจะทรงทรมานไม่น้อย
ซู่เหยาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “หวงไท่ซุนดูไม่สู้ดีนัก พระชายาไท่จื่อรีบเสด็จกลับวังเถิดเพคะ”
พระชายาไท่จื่อเบี่ยงพระพักตร์ไปมองแม่นมที่อุ้มเด็กอยู่ แม่นมรีบอุ้มเด็กถอยหลังไปสองก้าว
พระชายาไท่จื่อจึงหันกลับมามองซู่เหยา “เหลวไหลสิ้นดี เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ถูกจองจำ?!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามกล่าวโทษ ซู่เหยากลับมีสีหน้าผ่อนคลาย ในแววตาสงบนิ่ง “พระชายาไท่จื่อตรัสอะไร หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ”
อันหรานจวิ้นจู่ก็เอ่ยขึ้นเช่นกันว่า “พระชายาไท่จื่อ ซูเหยาก่ออาชญากรรมใด เหตุใดต้องถูกจองจำ?”
พระชายาไท่จื่อหันไปมองกงอ๋องหวังเฟยและองค์หญิงใหญ่ ทุกคนล้วนมีสีหน้าฉงนเล็กน้อย
พระชายาไท่จื่อพลันตระหนักได้ว่า อ๋นโฉวแห่งศาลต้าหลี่เอ่ยถึงการถูกคุมขังสองปี แต่ไม่ได้ระบุว่านักโทษคือผู้ใด
นางด่วนสรุปไปเองว่าเป็นซู่เหยา
ที่แท้ไม่ใช่หรือ?
นางกวาดสายตามองโดยรอบ ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า มีเพียงเซวียเชียนอี้ที่หายไป
พระทัยของพระชายาไท่จื่อดิ่งวูบลงทันที
กำลังจะเอ่ยปากถาม องค์หญิงใหญ่ก็ตรัสขึ้นเสียก่อน “สมแล้วที่เป็นพระชายาไท่จื่อ ยุติธรรมเที่ยงตรง เที่ยงธรรมซื่อตรง ทั้งยังมีอุปนิสัยไม่ลำเอียง ไม่เห็นแก่ความสนิทสนม ผิดก็ว่าผิดไปตามกฎหมาย แม้จะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ก็ยังคงยืนกรานให้ลงโทษตามกฎ นี่คือความรับผิดชอบและหน้าที่อันพึงมีของพระชายาผู้เป็นดังรัชทายาท”
ทุกคนพากันคล้อยตาม “พระชายาไท่จื่อทรงมีคุณธรรมสูงส่ง สมกับที่เป็นแบบอย่างแห่งตำหนักกลาง”