ชุยหลิงซ่วงดึงเซวียเยี่ยนฉือออกมา เซวียเยี่ยนฉือจ้องมองชุยหลิงซ่วงเขม็ง "หลิงซ่วง เจ้าบอกข้ามา ว่าพวกเจ้าไม่ได้คิดร้ายกัน?
ชุยหลิงซ่วงส่ายหน้ามั่นคง "เสี่ยวเปี่ยว ท่านเข้าใจผิดแล้ว ไม่มีจริง ๆ พี่หญิงเชียนอี้จิตใจหม่นหมอง มาหาข้าเพื่อระบาย ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูใหญ่จะมา"
เซวียเยี่ยนฉือยังไม่เชื่อ ยังจะคาดคั้นต่อ
จู่ ๆ ชุยหลิงซ่วงก็ตาคลอ "เสี่ยวเปี่ยว ในใจท่าน ข้าต่ำตมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
"หลิงซ่วง ข้า..." เซวียเยี่ยนฉือรู้ตัวว่าขาดสติ รีบแก้ตัว "ไม่ใช่เช่นนั้น หลิงซ่วง ในใจข้า เจ้าเป็นน้องสาวที่บริสุทธิ์งดงามมาตลอด"
ชุยหลิงซ่วงเงยหน้ามอง "เสี่ยวเปี่ยว ในใจท่านข้างดงามถึงเพียงนั้น เหตุใดท่านจึงเห็นแต่คุณหนูใหญ่ มิเคยเห็นข้าเลย"
"คุณหนูใหญ่จิตใจมากเล่ห์ ลิ้นหวานเจรจา มุ่งเห็นแก่ผล เยี่ยงนี้เหตุใดเสี่ยวเปี่ยวจึงยังมิอาจลืมนางเล่า?"
"สตรีเช่นนี้ ไม่คู่ควรเป็นฮูหยินซื่อจื่อ เสี่ยวเปี่ยวเฉลียวฉลาดปานนี้ ย่อมเห็นแจ้งในแก่นแท้ของนางแล้ว เหตุใดจึงยังเคลิบเคลิ้มเช่นนี้?"
เซวียเยี่ยนฉือถอนใจ
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใด
รักแรกก่อเกิดไร้ที่มา สุดล้ำลึก
เขารู้ว่านางจิตใจมากเล่ห์ ลิ้นหวานเจรจา มุ่งเห็นแก่ผล ถึงกระนั้น เขาก็ยังอยากได้นาง
ทั้งที่รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นพระประสงค์ของไท่จื่อ เขาก็ยังเก็บความหวังเล็กน้อยไว้
ชุยหลิงซ่วงกะพริบตา น้ำตาร่วงจากใบหน้า "เสี่ยวเปี่ยว ลืมนางเถิด ท่านคู่ควรกับสตรีที่ดีกว่านี้"