ฮูหยินหว่านสะดุ้งเฮือก สีหน้าแข็งค้างในพริบตา แววตาสะดุ้งผ่านความตกใจที่ไม่ทันตั้งตัว
"ฮูหยินเร่งรุดเถิด พวกเจ้าหน้าที่จับตัวโหวเหยอนำตัวไปแล้ว!" บ่าวรับใช้เริ่มตื่นตระหนก
นับแต่คุณหนูใหญ่จากไป โหวฝูก็ทรุดโทรมลงทุกวัน หากกระทั่งบรรดาศักดิ์ก็สูญเสียไป เขาเหล่านี้จะมีที่หลบภัยแห่งใดอีก
ฮูหยินหว่านรีบลุกขึ้นอย่างมือไม่ถึงตีน "มารดาผาง เร็วเข้า ช่วยข้าเปลี่ยนชุด"
ขณะเดียวกันก็บ่นพึมพำ "ทำไมถึงเกี่ยวข้องถึงบรรดาศักดิ์ได้... บรรดาศักดิ์จะง่ายนักหรือที่ถูกปลด? มีแต่ฮ่องเต้เท่านั้นที่จะปลดบรรดาศักดิ์ได้"
ไม่อาจแน่ใจว่าเป็นการปลอบใจตนเองหรือปลอบใจซูหมิงเพ่ย ฮูหยินหว่านจับมือซูหมิงเพ่ยแล้วกล่าวเสียงดัง "หมิงเพ่ย บรรดาศักดิ์จะเป็นของเจ้าแล้ว!"
ซูหมิงเพ่ยมึนงง ไม่รู้เรื่องอะไรเลย "มารดา โปรดเล่ามาว่าเกิดอันใดขึ้น?"
ฮูหยินหว่านจึงปลดบ่าวรับใช้ออกไป แล้วเล่าความจริงทั้งหมด "แต่แรกบิดาเจ้าเป็นบุตรคนรอง ย่อมไม่มีสิทธิ์สืบตำแหน่ง เพราะพี่ใหญ่เป็นโรคตา โรคตาของพี่ใหญ่นั้น มีผู้ลอบวางยาพิษ ผู้วางยาคือพ่อบ้านผู้ติดตามของบิดาเจ้านั่นเอง"
ซูหมิงเพ่ยอึ้งงัน นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ทราบเช่นกัน
"มารดา เรื่องนี้ผ่านมานานนัก พ่อบ้านผู้นั้นถูกขับไปที่ไร่นาแล้ว ใครกันที่ค้นพบเขาออกมา?!"
ฮูหยินหว่านกล่าวว่า "ซูซูเหยามาถามข้า..."
ซูหมิงเพ่ยฟาดตักเสียงดัง "มารดา ทรงธรรม์เสียแล้ว! เรื่องนี้ไม่ควรให้ใครรู้เลย!"
ฮูหยินหว่านกะพริบตาถี่ๆ "มีปัญหาอันใด? ถ้าบิดาเจ้ากระทำผิดถูกคุมขังเข้าไป บรรดาศักดิ์ก็ควรเป็นของเจ้า เมื่อเจ้าได้สืบตำแหน่งแล้ว ถ้อยคำของเจ้าก็จะมีน้ำหนักกว่าบัดนี้ และย่อมมีสิทธิ์เข้าใกล้องค์ชายสามมากกว่าเดิม"
ซูหมิงเพ่ยกัดฟัน "มารดา หากไม่มีเรื่องนี้ วันหน้าข้าก็ย่อมได้สืบตำแหน่งอยู่ดี แต่ถ้าเรื่องนี้ถูกนำขึ้นพิจารณาต่อหน้าศาล บรรดาศักดิ์ถูกปลด เราโหวฝูจะพังทลายจริง ๆ !"