ดวงตาของนางหว่านหุบแคบลงทันที ก้อนอากาศเน่าเฟะติดคาคอ ทั้งร่างราวถูกมือไร้รูปลือนั้นรัดกันชีพจรเอาไว้ เบื้องหน้าเหลือแต่ความว่างเปล่าที่ไม่ทันตั้งตัว
เป็นมารดาผางที่พุ่งเข้ามากดจุดเหรินจง ทั้งป้อนน้ำ ทั้งเทียนยา จึงเรียกสติคืนมาได้
ถ้อยแรกเมื่อรื้อฟื้นคือ "เป็นของปลอมได้อย่างไร ซูซูเหยาใช้เงินจริงซื้อมาทั้งหมด..."
"ให้คนไปเรียกหมิงเพ่ยมา ร้านจำนำนั่นตาฝากหน้ามืด พวกเราเปลี่ยนไปร้านอื่น..."
ถูกริบบรรดาศักดิ์ก็ไม่ล้ม แต่เมื่อพบว่าเงินทองหายวับ ตามืดมิดทั้งยืน
ซูหมิงเพ่ยเองก็เป็นห่วงยิ่งนัก ต้องเก็บข้าวของ ต้องพาลูกชายไปด้วย ที่สำคัญคือยังไม่รู้จะย้ายไปที่ใด
"แม่ มันเป็นของปลอมจริง ลูกดูมาแล้ว เป็นของปลอมทั้งหมด ไม่มีชิ้นไหนแท้เลย"
นางหว่านเสมือนไม่ได้ยินถ้อยของซูหมิงเพ่ย คิ้วขมวดแน่น พึมพำกับตัวเองว่า "ซูซูเหยาซื้อมา จะเป็นของปลอมได้อย่างไร..."
ครู่หนึ่งนางจึงเงยหน้าขึ้น พูดอย่างไร้เรี่ยวว่า "หรือว่าถูกซูซูเหยาเปลี่ยนเสียแล้ว?"
ซูหมิงเพ่ยสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วพยักหน้า
ก่อนหน้านี้เขาหยิบแจกันบนชั้นอเนกประสงค์ในสวนของตนออกไปขาย ผู้ค้าร้านกล่าวว่าเป็นของปลอม เขาจึงคิดว่ามีเพียงของในสวนตนเท่านั้นที่มีปัญหา
เมื่อครู่นี้เขาเดินตรวจดูสวนของทุกคน แจกันประดับบนชั้นอเนกประสงค์ แจกันแซะดอกไม้ ของโบราณที่มีค่าสักหน่อยเหสักหน่อย ถูกเปลี่ยนเป็นของปลอมหมดสิ้น
แม้แต่ภาชนะล้างพู่กันโบราณในห้องหนังสือก็ถูกเปลี่ยนเสียแล้ว