หลี่รูเหยียนไม่ยอมจำนนอย่างยิ่ง
นางตั้งใจเข้าวังเพื่อฉู่หลิงเย่าชัด ๆ นางเกือบจะได้เป็นชายาหยงชินอ๋องอยู่แล้ว ขาดเพียงก้าวสุดท้าย...
เดิมนางคิดว่า จะใช้ฮ่องเต้เป็นตัวแทนขององค์ชายเก้าได้
แต่ฮ่องเต้กับองค์ชายเก้ากลับไม่เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย นางหาแม้แต่สิ่งปลอบประโลมใจก็ยังไม่ได้
"ท่านอ๋อง หม่อมฉัน..."
ฉู่หลิงเย่าหรี่ตาลง หมุนตัวจะเดินจากไป
หลี่รูเหยียนยื่นมือออกมาสั่นเทา รั้งรอไว้ว่า "ท่านหยงชินอ๋อง หม่อมฉันอยากช่วยท่าน ท่านหยงชินอ๋อง หรือท่านไม่สนใจราชบัลลังก์เลยแม้แต่นิด"
ฉู่หลิงเย่าหยุดฝีเท้า เอียงศีรษะเล็กน้อย "พระสนมเลิ่ง ท่านทราบหรือไม่ว่ากำลังพูดสิ่งใด"
"คำกล่าวอกตัญญูเช่นนี้หากผู้ใดได้ยินเข้า อาจถูกลงโทษประหารทั้งตระกูล"
หลี่รูเหยียนเม้มริมฝีปาก ก้าวเข้าไปใกล้
เข้าวังมานาน ในที่สุดก็มีโอกาสได้เข้าใกล้ท่านหยงชินอ๋อง ใจของหลี่รูเหยียนเต้นระรัวดั่งกวางน้อย
"ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ที่นี่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว รอบด้านมีแต่คนของหม่อมฉัน"
ฉู่หลิงเย่าหันกลับมา "พระสนมเลิ่ง คนของท่าน หรือคนของพระสนมเหลียงเฟยกันแน่ ท่านต้องแยกแยะให้ชัด"
หลี่รูเหยียนถูกเหลียงเฟยบงการอยู่ในอุ้งมือตลอดมา โดยไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ยังนับถือเหลียงเฟยเป็นผู้ใกล้ชิดที่ไว้ใจได้
ความคิดและแผนการเช่นนี้ ฉู่หลิงเย่าไม่กล้าคบหาด้วย
หลี่รูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น แล้วคลี่คลายลงในฉับพลัน
"ฝ่าบาทคอยจับตาดูหม่อมฉันอยู่ใช่หรือไม่ ที่จริงฝ่าบาทมีหม่อมฉันในพระทัยใช่ไหม"
น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
ฉู่หลิงเย่าขมวดคิ้วแน่น พยายามอดกลั้นสุดความสามารถ จึงไม่เอ่ยคำหยาบ