อุณหภูมิภายในห้องส่วนตัวสูงขึ้นเรื่อย ๆ อากาศก็เริ่มอบอวลด้วยความหวานเลี่ยน
"ฝ่าบาท แผนสาวงามของหม่อมฉันใช้ได้หรือไม่?" ซู่เหยาเอ่ยถาม
ฉู่หลิงเย่าปากแข็งเช่นเคย: "พอใช้ได้"
ปากบอกว่าพอใช้ได้ แต่ร่างกายที่ไวต่อความรู้สึกกลับตีรวน
ใบหูแดงไปทั้งสองข้าง ดวงตาคล้ายมีหมอกบาง ๆ ลอยกรุ่น สายตาค่อย ๆ เลื่อนลอย......
ทั้งสองพบกันยามกลางวันแสก ๆ น้อยครั้งนัก ปกติแล้วในยามค่ำคืน ซู่เหยาทำได้เพียงชมโฉมหน้าขององค์ชายผ่านแสงจันทร์สลัว ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสความเขินอายของอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด นางจึงรู้สึกได้ว่าแม้แต่อากาศรอบกายก็เจือกลิ่นหอมหวาน
นางสัมผัสได้ถึงความเปราะบางขององค์ชาย
ในยามนี้ องค์ชายเป็นดุจต้นไมยราบที่ขี้อายที่สุด เพียงแค่เป่าลมเบา ๆ ก็ทำให้ทุกใบพลิ้วไหวสั่นสะท้าน
ซู่เหยาเงยหน้าขึ้น "พอใช้ได้หรือ? ดูท่าข้าคงต้องขยันมากกว่านี้แล้วกระมัง"
ดวงตาของนางดำล้ำ ขนตายาวสยายราวปีกผีเสื้อ จ้องมองคนเช่นนี้แล้วราวกับปิศาจที่ช่วงชิงวิญญาณ
ฉู่หลิงเย่ากลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง ไฝเม็ดเล็กเหนือลูกกระเดือกยิ่งเด่นชัด
ซู่เหยาคล้องคอเขาและดึงเขาลงมาอย่างช้า ๆ......
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
"ท่านซู ท่านน้องเก้า ตกลงกันเสร็จแล้วหรือยัง?"
เสียงของเซี่ยอวี๋ดังขึ้น
ภายในห้องไม่มีใครตอบ
เสียงของฉู่หลิงเย่าแหบเล็กน้อย ไม่สะดวกตอบ
ซู่เหย่าไม่อยากตอบ
ท่านพ่อค้าเซี่ยมาตอนไหนไม่มา กลับมาตรงเวลานี้เสียได้ ช่างทำลายบรรยากาศสิ้นดี
ซู่เหย่ารู้สึกรำคาญท่านพ่อค้าเซี่ยเป็นครั้งแรก
"ข้าเข้าไปนะ?"
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เซี่ยอวี๋ก็ผลักประตูเข้าไป
เขาเป็นห่วงว่าซู่เหย่าจะถูกกลั่นแกล้ง เพราะเห็นว่าฉู่หลิงเย่ามีนิสัยเย็นชาและแข็งกร้าว ขึ้นชื่อว่าไม่รู้จักถนอมบุปผาใด ๆ ต่อให้ผิวพรรณงามเลิศเพียงใดก็เป็นเพียงซากกระดูกแห้งในสายตาของเขา