ร้านน้ำปรุงของซู่เหยามีอย่างละสองร้านในเมืองตะวันออกและเมืองตะวันตก ถูกกองทหารม้าเมืองตะวันออกและกองทหารม้าเมืองตะวันตกอายัดไว้
เหตุผลคือมีลูกค้าร้องเรียนว่าขายของปลอม
ให้หยุดกิจการเพื่อปรับปรุง หลังจากปรับปรุงแล้วผ่านการตรวจสอบ จึงจะเปิดกิจการได้ใหม่
"คุณหนูใหญ่ ทำเช่นไรดี? พวกขุนนางนั่นมุ่งมาที่ท่านอย่างชัดเจน ท่านขุนนางกล่าวว่า เมื่อตรวจสอบ เจ้าของร้านต้องออกหน้าด้วยตนเอง"
ชิวซวงร้อนใจเดินวนไปมา “นี่จะทำเช่นไรดี? โฉนดร้านเขียนชื่อพี่ชายข้า แม้ข้าจะถูกขายเข้าโหวฝูเร็ว แต่พี่ชายข้าหน้าตาคล้ายข้ามาก พี่ชายข้าออกหน้า สืบสักเล็กน้อย ก็จะเดาได้ว่าร้านนี้เป็นของคุณหนูไม่ใช่หรือ?”
เดิมทีซู่เหยากำลังลูบคางของซวงหร่านเบาๆ พอได้ยินเช่นนั้น มือที่เคลื่อนไหวก็หยุดชะงัก
ซวงหร่านส่งเสียงครางไม่พอใจในลำคอ ยื่นอุ้งเท้าตบมือนาง เป็นนัยให้ทำต่อ
“อย่าตื่น ให้หว่านเหนียงออกหน้า บอกว่าร้านนี้เช่าไม่ก็พอแล้ว”
หว่านเหนียงคือผู้ชำนาญการปรุงเครื่องหอม ตามชื่อแล้ว ร้านน้ำปรุงแต่เดิมก็เป็นของหว่านเหนียง
“คุณหนูใหญ่ ข้าได้ยินมาว่า พวกขุนนางของกองทหารม้าทั้งห้าเมืองพัวพันรับมือยากที่สุด หากจัดการไม่ดี พวกเขาจะมาที่ร้านก่อกวนทุกวัน ถึงเวลานั้นจะเปิดร้านค้าขายได้อย่างไร?”
ชิวซวงกัดฟันกรอด โกรธจนตัวสั่น “คุณหนูรองกับคุณชายรองนี่ใจร้ายนัก ถึงกับหาคนนอกมาต่อกรกับคุณหนูใหญ่!”
พวกขุนนางที่ตรวจตราร้านค้า ทุกเดือนร้านจะต้องให้ของกำนัลสักยอม คราวนี้ผู้จัดการร้านไปหาโยวกวนฉุนเฉิงซือเป็นพิเศษ โยวกวนฉุนเฉิงซือบอกว่านี่เป็นความประสงค์จากเบื้องบน ให้ของกำนัลก็ไร้ผล