แม่นมอู๋พาคนมามากเกินไป อีกทั้งประตูใหญ่ก็พัง เฮ่าเยวี่ยกับชิงคงยังไม่ทันตั้งตัว นางก็ลงมือสำเร็จ
ซู่เหยาก้าวออกมา “แม่นมอู๋ เจ้าทำอะไร?”
แม่นมอู๋มองซู่เหยา แววตาซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณหนูใหญ่ ฮูหยินกล่าวว่า ที่คุณหนูใหญ่เสียคนก็เพราะพวกนางคณิกาต่ำช้าไม่รู้จักละอายพวกนี้ ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างนี้ต้องลงโทษหนัก!”
ชิวซวงดิ้นรนไม่หยุด “คุณหนูใหญ่ ข้าไม่ได้ทำ เป็นแม่นมอู๋ใส่ร้ายป้ายสี!”
แม่นมอู๋ถือรองเท้าบุรุษในมือ ตบลงบนหน้าชิวซวงสองที “รองเท้าคู่นี้ไม่ใช่ของเจ้า งั้นก็เป็นของคุณหนูใหญ่งั้นหรือ?”
ชิวซวงพลันเงียบกริบ
ทั้งที่รู้ว่าแม่นมอู๋ร้ายกาจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอีก เกรงจะกระทบถึงคุณหนูใหญ่
ชื่อเสียงของสตรีนั้น สำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก
ซู่เหยามีแสงดำวาบผ่านดวงตา ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวเรียบๆ “แม่นมอู๋ ปล่อยชิวซวง ชิวซวงเป็นคนของข้า ข้าดูแลไม่ดี จะลงโทษก็ควรลงโทษข้า”
ชิวซวงตาแดงก่ำ “เป็นความผิดบ่าว ลงโทษคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร?”
“แม่นมอู๋ ลงโทษบ่าวเถิด!”
แม่นมอู๋ยิ้มอย่างได้ใจ “เช่นนั้นคุณหนูใหญ่โปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปกราบเรียนฮูหยิน ดูว่าฮูหยินจะลงโทษอย่างไร”
หว่านซื่อได้ยินข่าวดี ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา “ก็ให้นางไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนเถิด คุกเข่าสามวันค่อยว่ากัน”
ในที่สุดก็จับผิดซู่เหยาได้ ช่างไม่ง่ายเลย
“พยุงข้าขึ้น รอให้นางคุกเข่าแล้ว ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง”