ซูซูเหยาประทับนั่งอย่างสง่างามบนที่นั่งประธาน สายตากวาดมองคนทั้งสองอย่างสุขุม “ในงานเลี้ยงที่ตระกูลชุยวันนี้ มีเรื่องใดเกิดขึ้นแท้จริง จงพูดความจริงมาทุกประการ”
เซวียเชียนอี้เอียงตามองไปยังชิวชิน ดวงตาที่เพิ่งร่ำไห้ของชิวชินแดงก่ำนั้นได้คลายบวมลงเป็นที่เรียบร้อย เหลือเพียงเปลือกตาที่ยังพองเล็กน้อย ดูไร้เรียบร้อยอย่างยิ่ง
ริมฝีปากของเซวียเชียนอี้โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงสุขุมไม่รี่นร่อน “กงอ๋องหวังเฟย วันนี้หม่อมฉันไปร่วมงานมงคลที่ตระกูลชุย ยามพบพระชายารองชิวเป็นครั้งแรก มิได้ล่วงเกินแม้แต่น้อย หากแต่นางเปิดปากขึ้นมาก็ประดังประเด็ดประเดียว ทุกวาจาล้วนแฝงเสียงเสียดสีเหยียบหยามหม่อมฉัน หม่อมฉันเห็นแก่ว่าเราทั้งสองเป็นชายารองแห่งจวนเดียวกัน รุ่งเรืองร่วมกัน เสื่อมสลายร่วมกัน จึงมิเอื้อมใจให้นางอวดอำนาจข่มขู่เช่นนี้ตกเข้าตาผู้คนภายนอก ทำให้จวนเสียหน้าไป จึงระบายน้ำชาใส่ หม่อมฉันกระทำเช่นนี้ มีเพียงหวังให้นางสติฟื้นและรู้จักถ่อมตนเสียบ้าง”
วางจบ เซวียเชียนอี้ยังคงรอยยิ้มเดิม นั่งอยู่ด้วยท่าทีเปิดเผยไม่ซ่อนเร้น
ชิวชินรีบเอ่ยโต้ทันที น้ำเสียงพุ่งสูงขึ้นคราหนึ่ง “เหลวไหล! ข้าเมื่อไรที่กล่าวหยามเหยียบเจ้า! เจ้าจงเอ่ยมาสักประโยคสิ!”
นางหันไปดึงแขนเสื้อของถังซิ่งที่นั่งข้างกาย รีบร้องขอความช่วยเหลือ “น้องถัง เจ้าช่วยพูดความยุติธรรมแทนข้าหน่อย!”
ถังซิ่งทำหน้านิ่งงง แรกทีพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย แล้วพลันส่ายศีรษะอย่างลังเล ท่าทีเป็นลำบากใจ ไม่กล้าพูดจาสักนิด
ซูซูเหยาหันมองถังซิ่ง น้ำเสียงเรียบนิ่ง “ชายารองถัง ครั้งก่อนชายารองชิวเป็นหรือไม่ที่กล่าววาจาหยามเหยียบชายารองเซวีย เจ้าจงตอบตามความจริง”