ซูหมิงเพ่ยยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เศษถ้วยเหล้าบาดมือ เลือดไหลริน
เมื่อเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ เขาก็ทำอะไรไม่ถูก
เขาอยากอธิบาย ว่าในชาติก่อน เขาไม่เพียงเป็นศิษย์สำนักปิดคนเดียวของท่านอาจารย์ต้าหยู หลี่ ยังเป็นขุนนางที่ฮ่องเต้องค์ใหม่ไว้วางใจที่สุด สุดท้ายได้เลื่อนขั้นเป็นขุนนางขั้นสอง เป็นที่เคารพนับถือของผู้คน
แต่นั่นเป็นเรื่องของชาติก่อน ตอนนี้เขาแม้แต่การสอบขุนนางยังไม่ผ่าน
ไม่มีทางเอื้อนเอ่ย
พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ ได้แต่ใช้ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงเข้ม จ้องเขม็ง มองซู่เหยาอย่างเคียดแค้น ประหนึ่งอยากจะฉีกเนื้อนางกิน
โทษซู่เหยาคนเดียว ที่ทำลายทุกอย่าง!
“เกิดอะไรขึ้น? กราบอาจารย์ไม่สำเร็จหรือ? ไม่สำเร็จแล้วจะมาจัดงานฉลองทำไม นี่มันไม่ใช่สมองฝ่อหรือ?”
“อะไรสมองฝ่อ ไม่เห็นหรือว่าอยากบีบบังคับคุณหนูใหญ่? จัดให้คุณหนูใหญ่นั่งตำแหน่งประธาน ก็เพื่อบีบให้คุณหนูใหญ่พาไปกราบอาจารย์ต่างหาก!”
“ปากก็บอกว่าไม่ใช้ทางลัด แต่เห็นทางลัดวิ่งเร็วกว่าใคร!”
“สร้างภาพจริง ๆ!”
“โอ๊ย วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ!”
มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ ยามเจ้าผงาดขึ้น ทุกคนก็จะชูเชิดเจ้า เอาอกเอาใจเจ้า คนรอบข้างล้วนเป็นคนดี พูดจาไพเราะเสนาะหู
แต่เมื่อใดที่ตกต่ำลง คนที่เคยประจบสอพลอเจ้า ก็ล้วนอยากจะเข้ามาเหยียบซ้ำให้ตายตกไปข้างหนึ่ง
ตอนแรกทุกคนประจบประแจงจริงใจเพียงใด ตอนนี้คำเสียดสีเย้ยหยันก็บาดหูเพียงนั้น
กู้ซั่วเป็นหัวหอกตัวยงอยู่แล้ว: “คุณชายซูซื่อจื่อ การกราบอาจารย์ไม่สำเร็จ ของขวัญที่พวกเรามอบให้ ควรจะคืนให้พวกเราได้หรือไม่?!”
“หรือว่าตระกูลเวยหย่วนโหวตกอับถึงขั้นต้องหลอกลวงเอาเงินของขวัญประทังชีวิตแล้ว?!”