ซู่เหยาทราบข่าวที่หว่านซื่อซื้อสมุนไพรอย่างรวดเร็ว
ชิวซวง: "คุณหนูใหญ่ พวกเราจะซื้อบ้างไหมเจ้าคะ? ลองซื้อมาน้อย ๆ ดูก่อน หากไม่ขาย ก็เก็บไว้ใช้ได้ กลัวว่าเมื่อถึงเวลาขึ้นราคาจริง ๆ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้"
"ไม่ทราบฮูหยินได้ข่าวมาจากที่ไหน? เชื่อถือได้หรือไม่?"
ชิวซวงกลัดกลุ้มนัก แต่ซู่เหยาไม่เร่งร้อนเลยแม้แต่น้อย กำลังดูแลกล้วยไม้ในมืออย่างช้า ๆ
"ไม่ซื้อ"
ซู่เหยาวางจอบเหล็กในมือลง ชิวซวงรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าสำหรับซับเหงื่อให้ทันที
"เจ้าลองคิดดู พวกเราจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ?"
ทุกอิริยาบถของนางล้วนถูกหว่านซื่อจับตามอง บัดนี้นางไม่มีเงินแม้แต่ตำลึงเดียว แม้แต่ครัวเล็กยังต้องหยุดไปแล้ว
ชิวซวง: "คุณหนูใหญ่ เช่นนั้นพวกเราแอบซื้อเสบียงอาหารบ้างดีหรือไม่เจ้าคะ? ช่วงนี้เสบียงอาหารขึ้นราคาไม่น้อย ได้ข่าวว่าคุณหนูรองจะได้กำไรมหาศาล"
"เสบียงอาหารยิ่งซื้อไม่ได้"
ซู่เหยาจำได้แม่นยำ ในชาติก่อน เนื่องจากอุทกภัยและโรคระบาด สินค้าสามอย่างคือเสบียงอาหาร น้ำแข็ง และสมุนไพรล้วนขึ้นราคากันขนานใหญ่
โดยเฉพาะเสบียงอาหาร ราคาพุ่งขึ้นมากกว่าสิบเท่า
ทว่า มีเพียงผู้ที่กักตุนน้ำแข็งและสมุนไพรเท่านั้นที่ได้กำไร
ทางการเปิดฉางแจกจ่ายอาหาร ตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ก็ตั้งโรงทาน พ่อค้าที่ค้ากำไรเกินควรกักตุนเสบียงอาหารพวกนั้น หาได้กำไรสักตำลึงไม่ แถมยังต้องเคราะห์ร้ายอีกด้วย
ซูหมิงจูระยะนี้เริ่มกระโดดโลดเต้นอีกครั้งแล้ว ลองนับวันดู ก็กระโดดได้อีกไม่กี่วัน
ชอบมองนางฮึกเหิมทะนงองอาจ ดูมั่นใจราวกับคว้าชัยไว้ในกำมือ แล้วจู่ ๆ ก็ถูกสั่งสอน เล่นเอาสีหน้าตื่นตระหนกตะลึงงัน
ถึงเวลาอาหาร ซู่เหยาพาผู้ติดตามออกจากจวน