หลังจากไท่จื่อเข้ารับช่วงสืบสวนคดีโจรภูเขาได้ไม่นาน ชุนฉานก็กินยาพิษฆ่าตัวตายในคุก
หัวหน้าโจรภูเขาก็อยู่ได้ไม่ถึงสองวัน ทนการลงทัณฑ์ไม่ไหวตายไป สุดท้ายสืบสาวไปถึงเสมียนเอกกองทัพคนหนึ่ง เสมียนผู้นี้ทั้งบิดามารดาก็ตายไปแล้ว ภรรยาก็เพิ่งเสียชีวิต อยู่ตัวคนเดียวบนโลก
พอสืบมาถึงตัวเขา เขาก็หายตัวไปเสียแล้ว จึงตัดสินว่าเป็นคดีหลบหนีเพราะเกรงกลัวความผิด
ครอบครัวของหวังอู่ก็เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน
ปกติแล้วบ่าวไพร่ของบ้านใหญ่โตมีอันเป็นไป ก็เป็นอันไป ไม่มีใครสืบสาวถามไถ่
เซวียเชียนอีเฝ้าติดตามเรื่องนี้มาตลอด ครั้นถูกชำระล้างข้อครหาแล้ว ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ อยู่ในเรือนปักสินเดิมอย่างสบายใจ ไม่วิ่งวุ่นไปไหนอีก
~
บนถนนหลวง
เผยอวี้เฉิงซบบนหลังม้าอย่างมันคง ร่างกายแนบชิดกับหลังม้า มือหนึ่งกำบังเหียนแน่น อีกมือกดบ่าม้าเบาๆ โยกขึ้นลงตามจังหวะควบของม้า ไม่มีการกระเทือนเลยแม้แต่น้อย
แส้ม้าฟาดไม่หยุด ม้าพุ่งทะยาน กระพือฝุ่นตลบฟุ้งเป็นระลอก
ถึงสถานีเปลี่ยนม้า ก็พักเพียงชั่วครู่ แล้วเปลี่ยนม้าเดินทางต่อ ดูเหมือนจะมีธุระด่วนอันใด
เขาเหลือคนสนิทไว้ใกล้ตัวเพียงไม่กี่คน รวมถึงซูหมิงเทียนด้วย
เผยอาจี๋นั่งรถม้า โดยมีแม่นมและทหารคนสนิทอารักขา ค่อยๆ ตามมาด้านหลัง
"แม่ทัพ มีคนติดตามเราอยู่ด้านหลัง" ยามพัก คนสนิทของเผยอวี้เฉิงกล่าว "ฝีเท้าคนที่ติดตามมาพอใช้ได้ ไม่เข้าใกล้ แค่ตามห่างๆ อยู่ไกลๆ ข้าน้อยลองยั่วเย้าแล้วก็ไม่ปรากฏตัว"
เผยอวี้เฉิงกลืนซาลาเปาลงคอ หยิบถุงน้ำขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง "ให้พวกมันตามไป อยากตามอย่างไรก็ตาม"