ซูหมิงหนานทำงานรวดเร็วยิ่งนัก หลังจากพบตัวอาจารย์หวังซู่ปิ่งแล้ว ก็รีบแจ้งแก่ซู่เหยาทันที
ซู่เหยา: “รวดเร็วปานนี้? เอ้อร์เกอเกอทำงานให้ผู้อื่นวางใจได้เสมอ”
“เอ้อร์เกอเกอ อาจารย์หวังมีภูมิหลังเช่นไร?”
“หวังซู่ปิ่งเป็นจิ้นซื่อปีเซี่ยเหวินสาม เดิมเป็นเจ้าเมืองในท้องที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอว่านหนาน เนื่องจากล่วงเกินผู้บังคับบัญชา ผลงานไม่ดีจึงถูกถอดจากตำแหน่ง หลังจากถูกปลด ก็ไปเป็นที่ปรึกษาอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เพราะไม่รู้จักผ่อนปรน จึงไม่ได้รับความสำคัญและถูกกีดกัน เขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ยังตั้งใจจะเป็นที่ปรึกษาต่อไป หล้าโลกนี้ผู้คนชื่อเดียวกันมีมากมาย เพียงไม่ทราบว่าอาจารย์หวังผู้นี้ใช่ผู้ที่คุณหนูซู่เหยาตามหาหรือไม่”
ซู่เหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “ก็คืออาจารย์หวังผู้นี้แหละ”
อาจารย์หวังมีนิสัยค่อนข้างพิกล อาศัยความฉลาดหลักแหลม มักดูแคลนเพื่อนร่วมงาน แม้แต่ผู้บังคับบัญชาก็ไม่ใส่ใจ
แม้จะเปี่ยมด้วยสติปัญญา แต่เพราะอุปนิสัย ทำให้ต้องพบกับอุปสรรคไปทั่วทุกหนแห่ง
เดิมทีอาจารย์หวังได้มาอยู่ที่จวนสกุลถังด้วยเหตุบังเอิญ แต่ก็ยังคงเข้ากับใครไม่ได้ ตระกูลถังเสียดายในความสามารถ จึงต้องตัดใจยกให้แก่ซูหมิงเพ่ย
ซูหมิงหนานรู้ว่าหาได้ถูกตัว ดวงตาเป็นประกาย: “ดีนัก ข้าเกรงว่าจะหาไม่ถูกตัว คุณหนูซู่เหยาคอยที ข้าจะไปเชิญผู้นั้นมาเดี๋ยวนี้”
“รอฟังข่าวดีจากเอ้อร์เกอเกอ”
ซูหมิงหนานไปครานี้ สามวันจึงกลับมา
จนถึงวันที่สี่ ซูหมิงหนานจึงปรากฏตัวด้วยสีหน้าหงอยเหงา: “คุณหนูซู่เหยา อาจารย์หวังผู้นั้นโอหังนักหนา พอทราบว่าเป็นงานรับใช้สตรี เอาแต่ปฏิเสธไม่พอ ยังกล่าววาจาอวดดี”