“โหวเหยอเพิ่งบอกว่าไม่เคยรู้จักพระชายารองเซียมาก่อน แต้มแล้วทำเสียสติเช่นนี้ ด้วยเหตุใดกัน” ซูซูเหยาในหว้านลึกส่อประกายแห่งการหยอกเยิน จ้องมองท่วงท่าอาลัยอาวัยของเขาอย่างเงียบงับ
หนิงฮ่าวชูรู้ตัวว่าเสียมารยาท รีบควบคุมอารมณ์ที่ซัดสันดาลขึ้นบนใบหน้า แต่ความปลื้มปีติที่ระเบิดขึ้นในดวงใจยังซ่อนกลี้นไม่มิด รอยยิ้มเป็นสุขเล็ดลอดขึ้นปลายคิ้ว
พระชายารองเซียท้องได้งั้นหรือ
นางไม่ได้กินยาทำลายผู้ดองเข้าไปโดยบังเอิญหรือ
ตามเหตุผลแล้วควรสิ้นความหวังที่จะตั้งครรภ์ตลอดชีพ ทำไมจึงเป็นเช่นนี้
แท้หรือเท็จกันแน่
ซูซูเหยาคนนั้นถึงแม้คิดสร้างสรรค์แยบคาย แต่ก็ไม่เคยประดังประเด
ถ้าเป็นความจริงจริง......
ฟ้ายังไม่เคยปิดทางสวรรค์ เขาหนิงฮ่าวชูยังมีสายเลือดสืบตระกูลหลงเหลืออยู่ในโลก!
ความคิดเพิ่งผุดขึ้น หัวใจของเขาก็ตึงตัวอีกครั้ง ระวังในใจว่า หรือซูซูเหยาจะตั้งกลอุบายเสีย หยิบคำลวงมาทดสอบหลอกล่อ
ซูซูเหยาคิดลึกแนบเนียน ยุทธศาสตร์เหนือกว่าคนทั่วไป ห้ามถอดการระวังตัวลงเด็ดขาด
ในชั่ววูบเดียว หนิงฮ่าวชูคิดหมุนเวียนไปนับสิบนับร้อย ดีใจสุดขีด เป็นห่วงสุดหัวใจ อกสั่น สงสัย พันกันจนจิตใจวุ่นวายเหลือเกิน
ชาที่พลาดมือหลั่งลงไปแช่ชื้นอยู่บนอกเสื้อ ผ้าเย็นฉ่ำแนบติดกาย แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลย
หนิงฮ่าวชูก้มตามองชายเสื้อเปียกปอน บังคับตัวให้สงบ กล่าวกลบเกลื่อนอย่างเรียบเย็น “แค่มือลื่นชั่วขณะเท่านั้น”