“พวกเจ้าดูแลซู่เหยากันอย่างไรกัน!” ฮูหยินหว่านสวมบทเป็นแม่ผู้เมตตา ต่อว่า “ยืนอ้ำอึ้งทำอะไร! ยังไม่พาข้าเข้าไปดูอีกรึ!”
ชิวซวงชำเลืองมองฮูหยินหว่าน แล้วจึงพาคนเดินเข้าไป “ฮูหยินโปรดระวังเท้า”
ประตูห้องใหญ่ปิดค้างอยู่ ม่านหน้าต่างใช้ผ้าสีดำหนาทึบกั้นไว้ ข้างในมืดมิดสนิท
ฮูหยินหว่านมาถึงแล้วจึงสั่งให้เปิดม่าน “เปิดหน้าต่างให้ลมระบาย อึดอัดเช่นนี้ คนจะหายป่วยได้อย่างไร!”
“ซู่เหยา เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ซู่เหยา?” ฮูหยินหว่านรีบรุดไปยังเตียง
ซูซูเหยาลืมตานั่งอยู่บนเตียง สายตาเลื่อนลอยมองฮูหยินหว่าน
ฮูหยินหว่านผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ใช่ว่าปลุกไม่ตื่นหรอกหรือ
ทำไมดูสบายดีอยู่เลย
นางยังคิดว่าซูซูเหยาถูกภูตหลอกหลอนจนหมดสติ จะได้ยึดทรัพย์สินของซูซูเหยาไว้ได้เต็มมือ
แต่ดูท่าเป็นปกติทุกอย่าง?
“ฮูหยินเป็นอะไรหรือ” ซูซูเหยาหาวหนึ่งครั้ง
ฮูหยินหว่านนั่งลงที่ข้างเตียง “ชิวซวงบอกว่าปลุกเจ้าไม่ตื่น ทำให้ข้าตกใจยิ่งนัก เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงใดหรือไม่”
แววตาเปี่ยมห่วงใย น้ำเสียงก็นุ่มนวลลงมาก
นางยื่นมือออกไปประสงค์จะสัมผัสดูว่าหน้าผากซูซูเหยาร้อนหนาวเพียงใด แต่ก็เป็นห่วงว่าซูซูเหยาจะไม่พอใจ มือค้างอยู่กลางอากาศ ทอดตามองเป็นคำวิงวอน ใช้สายตาขออนุญาต
จู่ ๆ กลับกลายเป็นคนรู้จักเอาใจใส่ผู้อื่น ทั้งแสดงความห่วงหา ยังประณีตในทุกรายละเอียด
ซูซูเหยาส่ายศีรษะ “ฮูหยิน ข้าไม่เป็นไร สบายดีดี ชิวซวง ช่วยข้าผลัดเสื้อผ้า”
ชิวซวงถือเสื้อผ้าเดินเข้ามา
ซูซูเหยายกมือนวดศีรษะ “ศีรษะมึนตึงนิดหนึ่ง ไม่รู้เป็นเพราะไอเย็นชื้นบนเขาหนักไปหรือเปล่า ฮูหยิน ข้าขออนุญาตเดินทางก่อนกำหนดได้หรือไม่”