เซวียเชียนอี้พาแม่นมไปพบฮูหยินผิงกั๋วกงด้วยตนเอง “ท่านอาใหญ่ นี่คือแม่นมของคุณชายน้อยสกุลเผย แม่นมเฉิน”
“แม่นมเฉิน ท่านนี้คือท่านอาใหญ่ของข้า ฮูหยินผิงกั๋วกง”
แม่นมอุ้มคุณชายน้อยเผยพลางคารวะฮูหยินผิงกั๋วกง “ฮูหยินผิงกั๋วกง”
คุณชายน้อยเผยนั่งเงียบอยู่ในอ้อมแขนแม่นม เล่นทับทิมสีนกเขาในมือ
แม่นมเอ่ย “คุณชายน้อย นี่คือฮูหยินผิงกั๋วกง”
คุณชายน้อยเผยลงจากอ้อมแขนแม่นม โค้งคำนับอย่างมีมารยาท
ทำความเคารพเสร็จ ก็หันไปทางแม่นมยกมือให้อุ้ม
ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่สบตากับใคร
แม่นมอุ้มเด็กน้อยขึ้น จะอธิบาย ฮูหยินผิงกั๋วกงยกมือห้าม “ไม่ต้องพูด ข้าเข้าใจ แม่นมเฉิน นั่งลงเถิด”
เซวียเชียนอี้ยิ้ม “แม่นมเฉิน ไม่ต้องเกร็ง ท่านอาใหญ่ของข้าใจดีมาก”
ฮูหยินผิงกั๋วกงคีบอาหารรสอ่อนย่อยง่ายหลายอย่างให้นางอุ้มป้อนคุณชายน้อยด้วยตนเอง
ระหว่างรับประทาน ฮูหยินผิงกั๋วกงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ “หมอประจำจวนผิงกั๋วกง เป็นหมอที่ท่านกั๋วกงไปเชิญมาจากเจียงหนานด้วยตนเอง ชำนาญโรคประหลาดนานาชนิด ฝีมือสูงส่งกว่าหมอหลวงอีกสองสามส่วน ทว่าไม่สนใจชื่อเสียงลาภยศ ไม่อยากเข้าโรงหมอหลวง”
“ข้าได้ยินว่าแม่ทัพเข้าพระนครครั้งนี้ ก็เพื่อพาคุณชายน้อยมารักษา แม่นมลองบอกแม่ทัพดู ลองให้หมอประจำจวนผิงกั๋วกงเราดู”
“หากแม่ทัพเผยเกรงคนจะนินทา ก็ให้หมอประจำจวนไปตรวจรักษาที่จวนแม่ทัพได้ ข้าเป็นมารดาคนหนึ่ง ย่อมรู้ดีว่าการให้กำเนิดเลี้ยงดูบุตรนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”