งานเลี้ยงสิ้นสุดลง
หลังจากส่งแขกกลุ่มสุดท้ายกลับไปแล้ว อันหรานจวิ้นจู่ทรงอาบน้ำ แล้วบรรทมลงบนแท่นบรรทม ไม่นานก็เข้าสู่นิทรา
เมื่ออันหรานจวิ้นจู่บรรทมสนิทแล้ว หนิงฮ่าวชูก็ลืมตาขึ้น
เขาสวมเสื้อคลุมตัวนอก แล้วมาที่เรือนของฉู่จั๋วเย่ว์
ยามฮั่นล่วงแล้ว ในห้องของฉู่จั๋วเย่ว์ยังคงมีแสงไฟสว่างอยู่
หนิงฮ่าวชูเดินไปด้านหลังสาวใช้ที่เฝ้าประตูอย่างเงียบเชียบ ตบลงที่ท้ายทอยของนางเบาๆ สาวใช้ก็สลบลงทันที
หนิงฮ่าวชูวางร่างสาวใช้ที่สลบลงบนพื้น ผลักประตูเข้าไปในห้องของฉู่จั๋วเย่ว์
"หมิงจูตกน้ำ เป็นเจ้าให้คนผลักหรือไม่"
เพิ่งเข้าประตู หนิงฮ่าวชูก็เอ่ยถามขึ้นทันที
"เสด็จพ่อ" ฉู่จั๋วเย่ว์สวมชุดนอน กำลังพิงพนักบรรทมอ่านหนังสืออยู่ เมื่อเห็นหนิงฮ่าวชูเข้ามา ก็โยนหนังสือในมือทิ้งทันที
"เสด็จพ่อ เสด็จแม่ล่ะ"
"เสด็จแม่ของเจ้าบรรทมแล้ว"
ฉู่จั๋วเย่ว์ชายตามองไปที่ประตู เห็นสาวใช้ที่เฝ้าประตูนอนหลับอยู่บนพื้น นางจึงเดินไปที่ประตูแล้วปิดประตูลง
"เสด็จพ่อ ท่านไม่รักข้าอีกแล้วหรือ" ความน้อยเนื้อต่ำใจในใจของฉู่จั๋วเย่ว์ไหลบ่าออกมาหมดสิ้น
เสด็จพ่อไม่เพียงแต่มีบุตรสาวบุญธรรมเพิ่มขึ้น ยังมอบสมบัติตกทอดของจวนตระกูลอันติ้งโหวให้อีกด้วย บัดนี้ยังมาเพื่อถามไถ่นางเรื่องหมิงจูตกน้ำอีก
วันนี้นางทำเรื่องไม่ดี ใจนางเดิมก็หวั่นๆ อยู่แล้ว นอนบนเตียงตั้งนานก็ไม่อาจหลับได้ ตอนนี้ถูกถามหา ใจยิ่งอัดอั้นขึ้นไปอีก
ขนตากะพริบปั๊บ วงตาในพริบตาก็คลอไปด้วยน้ำตา
หนิงฮ่าวชูใจอ่อนลงทันที จูงมือคนตรงหน้ามานั่งที่ข้างเตียง "จั๋วเย่ว์ เสด็จพ่อจะไม่รักเจ้าได้อย่างไร"
"คนที่เสด็จพ่อรักที่สุดก็คือเจ้าน่ะ"
ฉู่จั๋วเย่ว์ซบลงบนไหล่ของหนิงฮ่าวชู แก้มนวลถูเบาๆ กับหัวไหล่ของเขา "แต่ข้ารู้สึกว่า คนที่เสด็จพ่อรักที่สุดคือซูหมิงจู"