เซวียเยี่ยนฉือ: "เช่นนั้นก็มิใช่เจ้าที่ทำร้ายแม่นางอู๋กับเชียนอี้หรอกหรือ? หากเจ้ามิได้ทำร้ายผู้อื่น เหตุใดบรรดาผู้ปรุงเครื่องหอมจึงยอมประทับตราลงในหนังสือกันเล่า!"
ซูหมิงลี่ผู้ไม่ยอมอ่อนข้อตอบว่า: "เซวียซื่อจื่อ ท่านมิได้เห็นทรัพย์สมบัติสามหีบนั่นหรือ? หากไม่มีทรัพย์สมบัติเป็นเหยื่อล่อ ผู้ปรุงเครื่องหอมจะยอมลงนามกันหรือ?"
เซวียเยี่ยนฉือ: "พูดจาโยนความผิดเสียจริง!"
เขาลดเสียงลง: "ซู่เหยา ข้าให้โอกาสแก่เจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ขุนนางใหญ่อย่างข้าที่เป็นถึงซื่อจื่อแห่งจวนผิงกั๋วกง กลับยอมก้มหัวอ่อนวอนขอเจ้านับครั้งไม่ถ้วน แต่เจ้ากลับถ่วงข้าไว้ทุกครา..."
ซู่เหยาฟังคำพูดวกวนจับใจความมิได้ของเขาแล้วก็ขัดขึ้นว่า: "เซวียซื่อจื่อ ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ ข้าไม่เคยมีสีหน้าดีต่อเจ้าเลย เอาแต่ปฏิเสธเจ้ามาตลอด หาได้เคยถ่วงเจ้าไม่ ขอเจ้าอย่าได้กล่าวหาลอยๆ"
เซวียเยี่ยนฉือ: "เจ้า!"
ชุยอวี้ถังเดินเข้ามา "เยี่ยนฉือ พวกเจ้ากำลังพูดอะไรกัน?"
เซวียเยี่ยนฉือมีสีหน้าเย็นชาโดยไม่ปริปาก
ชุยอวี้ถังยิ้มพลางกล่าว: "ท่านหนิงซูเชิญลงนามเลือกของขวัญเถิด นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านหนิงซูมาเยือนคฤหาสน์ตระกูลชุย สามารถเลือกเพิ่มได้อีกสักสองสามอย่าง"
ซู่เหยาหันไปมองเขา: "คุณชายสกุลชุย ข้าคงไม่มีโอกาสลงนามแล้ว"
ชุยอวี้ถังยิ้ม: "ท่านหนิงซูจะยืนกรานป้ายความสกปรกให้สตรีทั้งสองนางต่อไปอีกหรือ? คุณสมบัติของท่านหนิงซู ช่างน่าเป็นห่วงเสียจริง!"
"ท่านหนิงซู เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าเมื่อพ้นวันนี้ไป ชื่อเสียงของแม่นางเซวียและแม่นางอู๋จะไม่เสียหายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ชื่อเสียงของท่านหนิงซูจะเสื่อมเสียไป"
ซู่เหยายิ้มบาง: "เชื่อเป็นแน่ คุณชายสกุลชุยผู้มีอิทธิพลครอบคลุมฟ้าดิน จะฆ่าคนหรือวางเพลิงก็ทำได้ทุกสิ่ง"