ชุยจิ่วถือปิ่นทองในมือ มองไปที่ซู่เหยา
หลังจากคลุกคลีกับอู๋ซิ่วหลินแล้ว ไฟตัณหาในดวงตาเขากลับไม่มอดดับ เมื่อเห็นซู่เหยา มันกลับลุกโชนยิ่งขึ้น
มีคนเอ่ยปากแย้งว่า “ชุยจิ่ว เจ้าไม่ถุยน้ำลายส่องกระจกดูหน่อยหรือ หน้าตาอย่างเจ้า คุณหนูใหญ่จะไปสน?!”
ชุยจิ่วจัดแจงเสื้อผ้าเล็กน้อย ยกมือปัดชายอาภรณ์ “ตอนคุณหนูใหญ่ยื่นปิ่นทองให้ด้วยมือตนาง บอกว่า แม้ภายนอกข้าจะดูเป็นคนไม่เอาไหน แต่นางรู้ ว่าข้าเป็นชายชาตรี”
ผู้คนที่อยู่ด้วยล้วนไม่เชื่อ
เซวียเชียนอี้ยิ้มบาง “บางที คุณหนูใหญ่อาจจะชอบคุณชายอย่างชุยจิ่วก็ได้นะเจ้าคะ ว่ากันว่าชายไม่เลว หญิงไม่รัก ชุยจิ่วอย่างน้อยก็เป็นบุตรสกุลชุย แค่เจ้าชู้ไปบ้างเท่านั้น”
ซูหมิงลี่ขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากเม้มแข็ง “เรียนถามคุณชายชุยจิ่วท่านนี้ นอกจากปิ่นทองแล้ว มีของแทนใจอื่นอีกหรือไม่?”
ชุยจิ่วเบะปาก สายตาลอยเลื่อน “ไม่มี”
ซูหมิงลี่แค่นเสียงเย็น “ปิ่นทองเพียงเล่มเดียวจะพิสูจน์อะไรได้?”
เขาโกรธจนตัวสั่น
ไฟโทษะพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
โกรธที่ชุยจิ่วไร้ยางอาย โกรธที่เซวียเชียนอี้ร้ายกาจเจ้าเล่ห์ และยิ่งโกรธตัวเอง ที่ไม่อาจปกป้องน้องซู่เหยาได้ยามนางตกอยู่ในอันตราย
สองมือที่ห้อยแนบกายสั่นระริก
ในสายตาชุยจิ่วและเซวียเชียนอี้ ซูหมิงลี่คือรู้สึกผิดและหวาดกลัว
ชุยหลิงซ่วงได้ใจเป็นพิเศษ นางเดินไปข้างซูหมิงลี่ กระซิบว่า “เจ้าดูสิ ข้าก็บอกแล้วว่านางประพฤติตัวไม่เหมาะสม ยังทำร้ายพี่อู๋อีก หญิงที่จิตใจอำมหิตเช่นนี้ ควรค่าแก่การปกป้องของเจ้าหรือ?”