สุนัขจรจัดผอมโซจนเห็นซี่โครง คาดว่าคงหิวโหยมาหลายวัน แววตาดุร้าย กัดขย้ำอย่างโหดเหี้ยม
เพียงแค่คำเดียว เสื้อคลุมบุฝ้ายของหวังชุนอวี่ก็ถูกฉีกจนขาดวิ่น
"หว่านเหนียง เจ้าถอยไปก่อน" หวังชุนอวี่ปกป้องอู๋หว่านเหนียงไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา ควักกระเป๋าถ่านร้อนออกมาจากอกเสื้อ
ถ่านไฟร้อนจัดสาดใส่ตาของสุนัขจรจัด ลวกจนมันร้องเอ๋งถอยหลังไป
ทว่าเสียงขลุ่ยยิ่งเร่งเร็วขึ้น ดุจไข่มุกกลิ้งกระทบพื้น
สุนัขจรจัดถอยไปสองก้าว น้ำลายยืดไหล แววตาวาวแสงเขียว พุ่งตรงเข้ามาอีกครั้ง
"หว่านเหนียง เจ้ารีบวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่ปากตรอก แม่ยังมีกระเป๋าถ่านร้อนอีกสองใบ" หวังชุนอวี่ผลักอู๋หว่านเหนียงไปข้างหลัง ทำท่าจะล้วงกระเป๋าถ่านร้อนออกมา "โชคดีข้ารู้สึกหนาว วันนี้เลยพกถ่านร้อนมาเพิ่มหลายใบ"
อู๋หว่านเหนียงโซเซไปข้างหน้าสองก้าว หันกลับมามองหวังชุนอวี่แวบหนึ่ง
หวังชุนอวี่ดุด่า "รีบวิ่งสิ! มัวยืนทำอะไร! รีบไปปากตรอกขอความช่วยเหลือ!"
อู๋หว่านเหนียงหันหลังวิ่งตรงไปปากตรอก
สุนัขจรจัดสองตัววิ่งไล่ตามอู๋หว่านเหนียงไป หวังชุนอวี่ออกแรงถีบสุนัขสองตัวนั้นสุดกำลัง มันหันกลับมากัดที่นางหนึ่งคำ ฉับพลันเลือดสดก็ย้อมเปรอะกางเกงบุฝ้าย
ต่อจากนั้น สุนัขจรจัดที่เหลือก็กระโจนตะครุบ
เสียงขลุ่ยเปลี่ยนเป็นทำนองอื่น มีสุนัขสองตัวไล่ตามอู๋หว่านเหนียงขึ้นไป......
อู๋หว่านเหนียงฟังเสียงคำรามของสุนัขจรจัดที่ตามหลังมา เร่งฝีเท้าสุดแรง วิ่งไปถึงปากตรอก สุนัขตัวหนึ่งกระโจนจากด้านหลังเข้าใส่ กระแทกนางล้มลงกับพื้น