เซวียเชียนอี้ส่ายศีรษะลงต่ำ ซี่คอเรียวบิดเป็นเส้นโค้งบางบางที่เปราะบาง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
นางไม่เคยเห็นองค์รัชทายาทในสภาพเช่นนี้มาก่อน
ในใจลึก ๆ ของนาง รูปลักษณ์ขององค์รัชทายาทย่อมคลอเคล้าไม่ชัด เหมือนถูกปิดทับด้วยหมอกบางที่ไปถึงไม่ได้
เขาคือองค์รัชทายาทแห่งราชสำนักนี้ สูงเด่นอยู่เหนือฟ้า ดั่งฟ้าเกินเอื้อมของมวลชนผู้เป็นข้า
แต่เขาก็คือสามีของพี่สาว คือพี่เขยในนามของนาง
ตั้งแต่วันที่พี่สาวออกเรือน ผู้ใหญ่ในบ้านก็เฝ้าย้ำเตือนว่า องค์รัชทายาทไม่ใช่เครือญาติธรรมดา ห้ามถือว่าเป็นเพียงพี่เขยธรรมดาแล้วเข้าหาอย่างสนิทสนม
ตลอดมานางจึงเกรงกลัวเขาอย่างลึกซึ้ง ระวังตัวห่างเหินหลบเลี่ยง ไม่กล้ามีความคิดล่วงละเมิดแม้ครึ่งหนึ่งของหนึ่งส่วน
ในอดีตนางไปเยี่ยมพี่สาวที่ตำหนักตงกงบ่อยครั้ง แต่โอกาสที่จะได้พบพระพักตร์องค์รัชทายาทกลับน้อยนิด
ภายหลังหวงไท่ซุนตกน้ำ นางรู้ดีว่าองค์รัชทายาทเกิดระแวงและไม่พอใจในตัวนาง นับแต่นั้นนางยิ่งก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเข้าใกล้แม้เพียงเสี้ยวเดียว
บัดนี้คางของนางถูกเขากุมไว้มั่น บีบให้ไม่มีช่องหลบฉาย แต่นางยังคงก้มตาลงต่ำ ทั้งร่างแข็งทื่อ แม้ลมหายใจก็เบาหวิวลง จิตใจเต็มเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวจนไม่รู้จะวางตัวเช่นไร
"ข้าพระองค์ถามเจ้า" แววตาองค์รัชทายาทคมเยือกเยียบดั่งนกฮูกล่าเหยื่อ ทอดล้อมนางไว้หนักหน่วง น้ำเสียงกะทันหันลึกและดุดัน แผ่อำนาจคุกคามที่น่าสะพรึง
"เป็นใบ้เสียแล้วหรือ"
นิ้วหัวแม่มือของเขามีเยื่อหนาจากการฝึกฝน ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้เนื้อผลิต้นคอของนางอย่างเบามือ
สัมผัสเย็นร้อนที่ประจบกันนั้นชัดเจนเหลือเกิน แฝดความรุกรานที่ไม่อาจขัดขืน