พระชายาไท่จื่อมีสีหนึ่งเรียบเฉย ไม่รีบไม่ร้อน เอ่ยอธิบายว่า "อัยเจีย ทุกสิ่งนี้ล้วนเป็นการจัดการขององค์รัชทายาทโดยตรง ระหว่างนี้พระองค์ทรงหลับยากเป็นเนืองนิจ จึงให้เปลี่ยนผ้าม่านหน้าต่างเป็นผืนทึบแสง เพื่อจะได้บรรทมสงบ"
ฮองเฮาได้ฟังดังนั้น จึงเมื่อมาให้บรรดาข้าราชบัลลังก์เปิดบานหน้าต่าง
แสงอาทิตย์อันแจ่มใสไหลผ่านซุ้มลูกกรงอันประณีต ทะลักเข้ามาภายในตำหนัก ขจัดความมืดมัวที่สะสมมาระหว่างหลายวันให้มลายสิ้น
สายลมพัดผ่านตำหนัก พัดพากลิ่นยาอับชื้นที่หมักหมมออกไป อากาศอันเฉื่อยชาตึงเครียดก็เริ่มหมุนเวียนไหลเวียนขึ้นช้า ๆ
ตำหนักที่เคยอึดอัดกลับเปิดโล่งผ่องใส แม้การหายใจยังเบาสบายขึ้น
ฮองเฮาจับจ้องสีหน้าของพระชายาไท่จื่ออย่างถ่วงหนัก เห็นนางเปี่ยมด้วยความตรงไปตรงมาเรียบเฉย ไม่แฝงความตกใจสักนิด จึงไล่เรียงถามต่อว่า "องค์รัชทายาททรงประชวรด้วยโรคอันใด จึงถึงกับประทับรักษาพระองค์เสียจนไม่ทรงลุกได้?"
"องค์รัชทายาททรงเป็นลมเป็นล้นโดยไร้สาเหตุมานานแล้ว หมอหลวงวินิจฉัยว่าเพราะพระทัยไม่สงบ บรรทมยาก จึงลงมือถวายยาน้ำบำรุงพระทัยเป็นการพิเศษ" พระชายาไท่จื่อก้มเปลือกตาตอบอย่างเรียบเฉย "แต่ใครจะคิดถึงโรคจะทรุดหนักขึ้นเสียฉันใด แม้ทรงรับยามาหลายวันก็มิได้ดีขึ้น ยังคงบรรทมไม่เป็นสุด กระหม่อมฉันจึงให้ปิดประตูหน้าต่างสนิท เกรงว่าเสียงจากภายนอกจะรบกวนการประทับรักษาพระองค์"
พูดจบ นางหันไปหยิบใบสั่งยาและพระโรคาธิบายที่หมอหลวงจัดทำไว้มา สองมือยกเสนอขึ้นว่า "หากอัยเจียยังทรงสงสัยในพระทัย โปรดตรวจสอบได้ตามพระประสงค์ แม้แต่กากยาที่ต้มทุกวัน กระหม่อมฉันก็เก็บรักษาไว้อย่างเรียบร้อย"