ฮูหยินหวังแม้จะฝืนแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ทว่ายามมือสั่นเทาจับซองจดหมาย ประสบการณ์ถูกหลอกลวงคุกคามเมื่อครั้งนั้นก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจอีกครั้ง ความเจ็บปวดเสียดแทงใจจนไม่อาจหลับใหลตลอดคืน
ครั้งนั้นนางเพิ่งอายุสิบเจ็ด ยังนับเป็นวัยเฟ้อฝันถึงความรัก ไม่คาดคิดว่าจะพบเจอพวกต้มตุ๋น
ความจริงใจทั้งหมดถูกหักหลังไม่เท่าไร ยังต้องคอยพรั่นพรึงหวาดระแวงว่าจะชื่อเสียงมัวหมอง
พวกมันเรียกเท่าใด นางก็ให้เท่านั้น จนเกือบควักสินเดิมออกจนเกลี้ยง
นางไม่กล้าบอกใครสักคน เกรงผู้อื่นจะตราหน้าว่าไร้มารยาท กลัวชื่อเสียงด่างพร้อย แบกรับความกดดันเกินกว่าวัยอันสมควรมากมายนัก...
ตอนนี้ นางมิใช่สาวน้อยคนนั้นอีกแล้ว หากซู่เหยากล้าข่มขู่ นางต้องสั่งสอนให้ซู่เหยาได้ลิ้มรสฝีมือนางแน่
ซู่เหยากล่าวต่อ "ฮูหยินหวัง ครั้งนั้นที่ท่านเขียนจดหมายฉบับนี้ ตัวข้ายังไม่เกิด จะคุกคามท่านได้อย่างไร?"
ฮูหยินหวังเอ่ยถามเสียงกร้าว "ผู้ใดกันแน่? ใครบงการเจ้า!"
"ฮูหยินโปรดสงบใจ ฟังข้าก่อน" ซู่เหยาน้ำเสียงนุ่มนวล ค่อย ๆ เล่าความ
"เมื่อหลายวันก่อน ตัวข้าก็ถูกเพ่งเล็งเช่นกัน บุรุษหนึ่งอ้างตนว่าเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่แห่งเจียงหนาน ร่ำมาประจบเอาใจข้าบ่อยครั้ง ข้าให้คนสืบลับจนทราบว่า บุตรหลานตระกูลใหญ่เจียงหนานผู้นั้น แท้แล้วคือพรรคกล้วยไม้ที่หลอกลวงสตรีเป็นอาจิณ"