"คุณหนูซู่เหยา เชิญทางนี้" พ่อบ้านหญิงคนหนึ่งนำทางซู่เหยาเดินไปข้างหน้า
ซู่เหยามองนางแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยยิ้มๆ "ท่านป้าประจำเรือนไหนหรือ ปกติทำงานให้ผู้ใด"
พ่อบ้านหญิงลังเลชั่วขณะ ก้มหน้าตอบ "ข้าน้อยเป็นพ่อบ้านประจำองค์จวิ้นจู่"
แล้วเสริมอีกว่า "ข้าน้อยปากไม่เก่ง ปกติเข้าใกล้ตัวจวิ้นจู่ไม่ได้ ได้แต่ดูแลงานจิปาถะในเรือนเท่านั้น"
ซู่เหยาพยักหน้า
คำอธิบายสุดท้ายนี้ เห็นได้ชัดว่ากลัวนางไปถามจวิ้นจู่
"ท่านป้าแซ่อะไรหรือ"
พ่อบ้านหญิงว่า "สามีแซ่เฉียน คนทั่วไปเรียกข้าน้อยว่าเฉียนต้าเจีย คุณหนูซู่เหยามีธุระอะไรเรียกหาข้าน้อยเถิด จวิ้นจู่รับสั่ง ให้ข้าน้อยตามอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูตลอด"
ซู่เหยาหยุดฝีเท้า "ท่านป้ารอก่อนเถิด รอคุณหนูหมิงจูไปด้วยกัน"
ซูหมิงจูกำลังรอหว่านซื่อ รอให้หว่านซื่อสวมผ้าคลุม แล้วทั้งสองจึงค่อยๆ เดินมาทางริมแม่น้ำ
หว่านซื่อห่มผ้าคลุมหนังจิ้งจอก ร่างกายอุ่นขึ้นแล้ว ในใจก็พลันเอ่อล้นความหวานซึ้ง
ซูหมิงจูถามว่า "ท่านแม่ เหตุใดจึงเปลี่ยนผ้าคลุมหนังจิ้งจอก"
หว่านซื่อกระซิบกระซาบข้างหูซูหมิงจู "ท่านพ่อของเจ้าแอบเอามาให้ข้า เป็นอย่างไร สวยหรือไม่"
ซูหมิงจูก้มหน้ายิ้ม "หนังขนดีมาก ท่านแม่สวมแล้วงดงามนัก ท่านพ่อดีจริง"
มารดาและธิดาสบตากันยิ้ม
ความรู้สึกปิติยินดีดุจการแอบลักลอบได้เสียเอ่อท้นในหัวใจ
ล่วงยามโหย่วไปแล้ว แสงฟ้าก็พลันมืดลง ริมรั้วริมแม่น้ำ บ่าวรับใช้กำลังแขวนโคมไฟ
โคมไฟแขวนไม่มากนัก เกรงจะกระทบกับผลของการลอยโคม