เซวียเยี่ยนฉือกระโดดลงน้ำถึงพบว่า มีคนตกน้ำถึงสองคน เขาไม่รู้ว่าควรช่วยใคร
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางเซวียเชียนอี้
เซวียเชียนอี้ใช้คางเชิดไปทางซ้าย เซวียเยี่ยนฉือเข้าใจความหมาย จึงว่ายไปทางซ้าย
บ่าวรับใช้เห็นนายท่านของตนกำลังจะช่วยคนได้แล้ว จึงปล่อยคุณชายตงและคุณชายยุ่นออกมาตามลำดับ
คุณชายตงโกรธจนตบบ่าวรับใช้ไปหนึ่งฉาด แล้วกระโดดตามหลังเซวียลงไปในน้ำ
คุณชายยุ่นดิ้นหลุดออกมา เห็นโอกาสที่ตนจะได้ช่วยคนริบหรี่ จึงลังเล ไม่กระโดดลงน้ำอีก
แม่น้ำไม่ลึกและไม่กว้าง เซวียเยี่ยนฉือและคุณชายตงลงน้ำไปแล้ว ไม่นานก็ช่วยคนได้
เมื่อถึงยามโหย่ว ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว วันนี้มีเมฆมาก โคมไฟดับไป กลางแม่น้ำมืดมิด
ได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลรินและเสียงน้ำกระเซ็น
หลังจากหว่านซื่อตกน้ำ นางตกใจไม่น้อย
เสื้อผ้าบนร่างถูกน้ำในแม่น้ำชุ่มโชก ถ่วงนางให้จมลง
นางดิ้นรนสุดชีวิต
ทันใดนั้น เสียงน้ำดังซ่าๆ ดังขึ้นข้างหู คนที่มาช่วยนางมาแล้ว
วินาทีต่อมา นางตกอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นและแข็งแกร่ง รู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
บนตัวบุรุษมีกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่น
คือฮ่าวชู!!
ในใจของหว่านซื่อหวั่นไหวระลอกหนึ่ง โอบกอดเข้าไปแน่น
บุรุษผู้นั้นตะลึงไป ก่อนจะโอบกอดตอบ
ทั้งสองโอบกอดกันแนบแน่นในน้ำ
แขนของบุรุษแข็งแรงมาก มือหนึ่งรัดเอวของหว่านซื่อ มือหนึ่งโอบสะโพกของนาง พยุงนางขึ้นพ้นน้ำอย่างมั่นคง
หว่านซื่อน้ำตาคลอ เอนกายอ่อนแอพิงไหล่บุรุษ
เดือนสิบสอง แม่น้ำแม้จะยังไม่จับตัวเป็นน้ำแข็ง แต่ก็หนาวเย็นเสียดกระดูก