ด้านหว่านซื่อเองก็ได้รับแจ้งข่าวเช่นกัน “พวกนั้นบอกว่า หลังจากพ้นวันนี้ไป เรื่องก็จะสำเร็จ”
ซูหมิงจื่อตื่นเต้นดีใจพลางพูด “ดีเหลือเกิน ข้าจะไปดูก่อนว่าซู่เหยาทำอะไรอยู่”
ซูหมิงจูดึงนางกลับมานั่ง “อย่าไปเลย เกรงว่าจะทำให้งูตื่น”
ทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่ สาวใช้ก็มารายงาน “ฮูหยิน คุณหนูใหญ่มาเคารพฮูหยินขอรับ”
หลังจากซู่เหยาเข้ามาในเรือนหลักแล้ว คำนับพลางกล่าว “ฮูหยิน ข้ามีธุระต้องออกไปนอกจวนสักครู่”
หากเป็นเมื่อก่อน หว่านซื่อต้องซักถามไม่หยุด หาทางขัดขวางนางอยู่เสมอ ครั้งนี้กลับมีสีหน้ายิ้มแย้มเมตตา “ไปเถิด ระวังสวมเสื้อผ้าเพิ่มสักหน่อย เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ลมแรง”
“ขอบคุณฮูหยินที่ห่วงใย”
นางหันไปมองซูหมิงจูและซูหมิงจื่อ สองพี่น้องก้มหน้านิ่ง แต่แววตาดูประหลาด คล้ายกำลังแอบยินดี
จากปฏิกิริยาของคนเหล่านี้ ยืนยันได้แล้วว่า ผู้ชักใยเบื้องหลังคือหว่านซื่อ
ซู่เหยาไม่ได้ไปตำหนักของอ๋องซวี่ แต่มุ่งตรงไปยังคุกหลวงของกรมเจิ้นฝู่ซือ
คุกหลวงนั้นอับชื้นและเย็นเยียบ ไอเย็นที่ปนเปื้อนกลิ่นอับ กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นสนิมเหล็กแผ่ซ่านไปทั่ว ทำให้ผู้คนขนพองสยองเกล้า
ครั้งแรกที่พบ องค์ชายเก้าประทับบนยกพื้นสูง จ้องมองนางอย่างเงียบ ๆ
นางจงใจไม่เล่นตามกฎ ก่อเพื่อดึงดูดความสนใจขององค์ชายเก้า
เป็นจริงดังคาด องค์ชายเก้าเกิดความสนใจ และสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว
นางคว้าโอกาสนั้นไว้ แล้วค่อย ๆ ดึงองค์ชายเก้าเข้ามาติดกับ