อู๋ย่วนซานเห็นภาพนูนมังกรคู่บนแผ่นป้ายอาญาสิทธิ์ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “คุณหนูซูเชิญพูดมา”
นี่คือป้ายอาญาสิทธิ์เฉพาะขององค์ชายเก้า
เห็นป้ายประหนึ่งเห็นองค์ชายเก้า
ซู่เหยาเล่าเรื่องของประตูกล้วยไม้ให้ฟัง
อู๋ย่วนซานกล่าว “ประตูกล้วยไม้? ข้าน้อยเคยได้ยินมาบ้าง แต่ได้ยินว่าเคยก่อคดีแค่แถบเจียงหนาน ในเมืองหลวงยังไม่ได้รับแจ้งความ คุณหนูซูหมายความว่า ให้จับพวกนั้นมา แล้วลงทัณฑ์สอบสวนอย่างหนัก?”
ซู่เหยากล่าว “ท่านเฉียนซื่ออู๋ จับพวกมันมาได้หรือไม่ ให้ข้าเป็นคนลงมือสอบสวนเอง”
ดวงตาอู๋ย่วนซานกลอกไปมา
พวกหน่วยจินอีเว่ยจะให้สตรีคนหนึ่งสอบสวนนักโทษได้อย่างไร?
แต่... ในมือคุณหนูซูก็ถือป้ายอาญาสิทธิ์ที่องค์ชายเก้าประทานให้อยู่
“ข้าน้อยขอถามสักคำได้หรือไม่ ว่าคุณหนูซูมีความสัมพันธ์เช่นไรกับองค์ชายเก้า?”
ซู่เหยายิ้มบาง “ก็อย่างที่ท่านคิดนั่นแหละ”
อู๋ย่วนซาน ตกตะลึง!!
ซู่เหยากล่าว “ขอท่านเฉียนซื่ออู๋ช่วยเก็บเป็นความลับด้วย”
อู๋ย่วนซานผงกศีรษะรัวเร็ว “เก็บเป็นความลับ ข้าจะเก็บเป็นความลับแน่นอน”
เขาก็เลยล่วงรู้ความลับขององค์ชายเก้าอย่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่ถูกลบปากล้างคอใช่หรือไม่?
“คุณหนูซูกำหนดจะจับกุมเมื่อใด?”
ซู่เหยายิ้มน้อย ๆ แววตาฉายแวบล้ำลึก “รออีกสักหน่อย รอให้พวกมันคิดว่าแผนการสำเร็จแล้ว จึงค่อยปิดล้อมจับ”
อู๋ย่วนซานมองใบหน้างดงามของซู่เหยา พลันอดถอนใจในใจไม่ได้