ซู่เหยาได้รับแจ้ง จึงรีบไปที่พันจอกเมา
เซี่ยอวี๋รออยู่เนิ่นนานแล้ว
เขาหยิบกล่องผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มออกมาอย่างทะนุถนอม เมื่อเปิดกล่องออก บนสำลีนุ่มนิ่มวางจดหมายฉบับหนึ่ง
จดหมายถูกเก็บรักษาไว้ดีนัก กระดาษจดหมายเป็นกระดาษลายเมฆชั้นเยี่ยม ขอบมุมเรียบเสมอกัน เพียงแต่เหลืองเล็กน้อย ดูราวกับผ่านกาลเวลามาระยะหนึ่งแล้ว
"เจ้าระวังหน่อย อย่าทำให้เสียหาย ท่านอาตระกูลหวงแหนยิ่งนัก"
ซู่เหยาพยักหน้า "วางใจเถิด ข้าจะเก็บรักษาอย่างดี"
นางคิดจะนำไปให้ท่านอาใหญ่ดูก่อน แล้วจึงให้เผยอวี้เฉิงดู
นางจำได้ว่า ในงานวันเกิดของนางครั้งก่อน ท่านอาใหญ่เคยเล่าว่า ตอนที่นางถูกนำไปส่งที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ในห่อผ้าห่อตัวมีกระดาษใบหนี่งยัดไว้ บนกระดาษเขียนวันเดือนปีเกิดและเวลาเกิดเอาไว้
ไม่รู้ว่าผ่านไปหลายปีเช่นนี้ ท่านอาใหญ่ยังจำลายมือได้หรือไม่
เซี่ยอวี๋ส่งจดหมายให้ แล้วเคาะโต๊ะ "หนิงฮ่าวชูจะลาออกจากราชการเมื่อไหร่"
"คาดว่าอีกสองวันนี้"
หนิงฮ่าวชูรับปากต่อหน้าคนมากมาย น่าจะไม่กลับคำ
"ได้ เจ้าไปทำธุระเถิด ข้าจะเข้าวังไปเฝ้า"
ออกจากพันจอกเมา ซู่เหยารับจดหมายแล้วไปยังจวนของท่านอาใหญ่
"ท่านอาใหญ่ ท่านยังจำลายมือบนกระดาษข้อความที่ใส่ไว้ในห่อผ้าห่อตัวข้าครั้งนั้นได้หรือไม่" ซู่เหยารู้ว่าความคิดของตนออกจะเหลวไหลอยู่บ้าง เซี่ยเหมยแต่งไปอยู่ซีเป่ย บุตรสาวที่นางให้กำเนิดจะมาปรากฏในเมืองหลวงได้อย่างไร
แต่ถามดูก็ไม่เสียหลาย