วันนี้ตำหนักสกุลชุยประดับโคมไฟและผ้าแพรพรรณ เป็นงานฤกษ์สู่ขออันยิ่งใหญ่ และสำหรับซูหมิงลี่แล้ว ยามนี้คือวันหมั้นของเขา
ซูซูเหยาเป็นน้องสาวของซูหมิงลี่ ย่อมไม่อาจละจากโต๊ะอาหารไปแต่แรก เกรงจะเป็นที่ติฉิน และเสียหน้าตระกูลซู
ระหว่างงานเลี้ยง ซูซูเหยาฉวยช่วงที่แขกเหรื่อทักทายสังสรรค์กัน จึงเสด็จย้ายไปยังสวนหย่อนใจเพื่อหายใจหายใจคลายอึดอัด พอได้ยืนนิ่งได้ไม่นาน ก็เห็นอันหรานจวิ้นจู่ชักชายกระโปรงรีบเดินมา ใบหน้าแฝงความเร่งร้อนอยู่หลายประการ ทว่ากลับซ่อนแววบางอย่างที่ปิดบังไว้มิด
“ซูเหยา ในที่สุดก็หาตัวเจอสักที” อันหรานจวิ้นจู่รีบเดินมาถึงตัวนาง สายตากวาดมองรอบด้าน เห็นว่าในสวนเงียบสงบไร้ผู้คน จึงเอ่ยช้า ๆ เล่าถึงเรื่องที่ได้ไปวัดหลิงหยิ่นเมื่อวันก่อน
“ข้าไปวัดหลิงหยิ่นพร้อมด้วยซื่อจื่อแห่งฝู่กั๋วกง และพาจืออวี้ไปด้วย ตั้งใจจะเข้าเฝ้าพระชายาไท่จื่อ แต่กลับถูกฮูหยินผิงกั๋วกงขัดขวางไว้ภายนอก ว่าหวงไท่ซุนกำลังบรรทม ไม่สะดวกที่จะพบแขก”
นางหยุดชั่วครู่ น้ำเสียงเต็มเปี่ยมด้วยข้อสงสัยแต่กลับมั่นใจหนักแน่น “เจ้าลองคิดดูสิ ยามนั้นเพิ่งจะยามซื่อ ยังห่างไกลจากมื้อกลางวันอีกนานแสนนาน ทารกน้อยจะง่วงนอนเพลียเช่นนั้นได้อย่างไร ชัดเจนว่าพวกนางตั้งข้ออ้างขึ้นมาโดยเจตนา”
อันหรานจวิ้นจู่เอียงตัวโน้มเข้าหาซูซูเหยา ลดน้ำเสียงต่ำลง ท่าทีจริงจังหนักแน่น “ซูเหยา เรื่องที่เจ้าสงสัยไว้แต่ก่อน เกรงว่าจะเป็นความจริงเสียแล้ว หวงไท่ซุนนั้น ส่วนใหญ่ต้องมีปัญหา”
“ข้ายังตั้งใจว่า อีกไม่นานจะไปวัดหลิงหยิ่นอีกคราเพื่อสืบเสาะดู ว่าจะหาเบาะแสบางอย่างได้หรือไม่” น้ำเสียงของอันหรานจวิ้นจู่แฝงความไม่ยอมแพ้อยู่หลายประการ แต่คำยังไม่ทันจบ ซูซูเหยาก็ส่ายหัวเบา ๆ ขัดจังหวะเสียก่อน