ไอน้ำหมอกครี้าลอยซึมออกมาตามช่องประตูห้องถ่ายน้ำ บานประตูเปิดออกเบา ๆ ฉู่หลิงเย่าก้าวเท้าช้า ๆ ออกมา
เส้นผ้ายาวสีหมึกเปียกชุ่มไปด้วยไอน้ำ รุ้งเส้นเล็กเส้นน้อยหลุยงามลงบนบ่าและหลัง
หยดน้ำใสกระจ่างไหลเลื่อนลงตามแนวขากรรไกรเรียบคม กวาดผ่านอกที่กล้ามเนื้อเด่นชัด เส้นสายโฉบเฉี่ยว แล้วจมหายไปในเชือกผูกกางเกงผ้าสีธรรมดาที่หลวม ๆ รัดเอวไว้
เขาไม่ได้สวมเสื้อ ออกมาทั้งเปลือยกายส่วนบน บ่ากว้างตระหง่าน เอวพลิ้วเพรียวลม รูปร่างอันงดงามเผยให้เห็นโดยสิ้นเชิง
เหล่าสาวใช้ในห้องเห็นดังนั้น ต่างหน้าแดง รีบถือผ้าเช็ดตัวเข้าไป
ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกขัดขวาง "ออกไป"
สาวใช้รีบส่ายศีรษะต่ำ โค้งคำนับแล้วถอยออกไป
ผิวพรรณหลังการชำระล้างของเขาปกคลุมด้วยสีแดงจาง ๆ ใส ๆ รอบกายห้อมล้อมด้วยไอน้ำเย็นสะอาด อ่อนหวานทั้งยั่วยวน
ซูซูเหยาก็เองไม่ไหวที่จะมองอีกหลายตา "ท่านอ๋องเหตุใดไม่สวมเสื้อ"
ฉู่หลิงเย่าเดินไปที่ขอบเตียง หยิบฉลององค์นอกขึ้นมา สะพายไว้หลวม ๆ หลังอก เชือกผูกพันไปรอบหน้าอย่างหลวม ๆ หน้าอกทั้งสองข้างจึงเปิดเผยออกมาทั้งหมด
สวมก็เท่ากับไม่สวม กลับยิ่งยั่วยวนกว่าเดิม
โดยเฉพาะกล้ามอกขาวโพลนอันอูม เหมือนเคลือบกาวไว้ ทำให้สายตาหลุดลอยไปหยุดอยู่บนนั้นโดยไม่รู้ตัว
ฉู่หลิงเย่าสัมผัสได้ถึงท่วงท่าของคู่สนทนา มุมปากจึงโค้งขึ้นเล็กน้อย
ซูซูเหยาหยิบผ้านุ่มสะอาดมา "ท่านอ๋อง ข้าหญิงเดียวจะช่วยซับผมให้แห้ง"
ฉู่หลิงเย่าได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าเบา ๆ
เขาเอาเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งที่ขอบเตียง แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย วางศีรษะทั้งหมดลงบนผ้าโสร่งนุ่มฟูบนตักของนาง หันหน้าเข้าหานาง