ซู่เหยาพานางกำนัลที่หว่านซื่อประทานมา กลับเรือนอีหลาน
“เจ้าชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำอะไรเป็นบ้าง เคยรับใช้ที่จวนใดมาก่อน เป็นนางกำนัลระดับไหน”
“คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยชื่อหลิงเส่า ปีนี้อายุสิบเจ็ด ข้าน้อยคิดบัญชีเป็น งานเย็บปักถักร้อยก็เก่งกาจนัก ยังทำกับข้าวรสเด็ดได้อีกหลายอย่างเจ้าค่ะ” หลิงเส่าดูซื่อๆ แต่กลับจงใจไม่ตอบคำถามสำคัญที่สุด
ซู่เหยารับน้ำชาร้อนที่ชิวซวงส่งให้ ยกขึ้นจิบอย่างสง่างามเนิบนาบ แล้วถามซ้ำด้วยน้ำเสียงไม่รีบร้อน
“เคยรับใช้จวนใดมาก่อน เป็นนางกำนัลระดับไหน”
หลิงเส่าเห็นว่าเลี่ยงไม่ได้ จึงก้มหน้ามองปลายเท้า เสียงเบากล่าวว่า “เมื่อก่อนเคยรับใช้บ้านผู้ดีชนบทตระกูลหนึ่งชานเมืองหลวง เป็นนางกำนัลคนสนิทของฮูหยินเจ้าบ้าน”
ซู่เหยาถามอีก “ผู้ดีชนบทใด แซ่ใดนามใด”
หลิงเส่าชะงัก ไม่รู้จะตอบเช่นไร
เรื่องผู้ดีชนบทนั้นนางแต่งขึ้นมาเอง พูดเท็จหนึ่งคำต้องใช้คำเท็จอีกนับไม่ถ้วนมาปิด นางเกรงว่าพูดมากจะพลาดมาก จึงกัดริมฝีปากเงียบ
ชิวสุ่ยดุว่า “นายท่านถาม เหตุใดเจ้าไม่ตอบเล่า”
“มิน่าเล่าไร้มารยาทถึงเพียงนี้ คงมาจากชนบทจริงๆ กระมัง”
ชิวอวี่แนบหูซู่เหยากระซิบว่า “นางกำนัลคนสนิทของฮูหยินเจ้าบ้านถูกขาย คงทำผิดเรื่องใหญ่แน่ มิฉะนั้นก็มีความประพฤติไม่เรียบร้อย คุณหนูใหญ่ คนเช่นนี้ใช้ไม่ได้”
นางดูเหมือนกระซิบกระซาบกับซู่เหยา แต่น้ำเสียงกลับไม่เบา ประหนึ่งจงใจให้หลิงเส่าได้ยิน
หลิงเส่าร้อนใจ “คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยเป็นคนที่ฮูหยินส่งมานะเจ้าคะ!”