ข่าวที่ว่าอันหรานจวิ้นจู่จะรับซูหมิงจูเป็นบุตรสาวบุญธรรมนั้น ราวกับโอสถกระตุ้นกำลัง แผ่ซ่านไปทั่วสวนชุนจิ่ง
อาการป่วยของหว่านซื่อหายดีในทันใด ซูหมิงจูเองก็รู้สึกว่าแผลเจ็บน้อยลงมาก
ขณะเปลี่ยนยา มองดูต้นขาที่เนื้อปริหวั่น หว่านซื่อเจ็บปวดใจเหลือประมาณ แต่ซูหมิงจูกลับปลอบว่า "ท่านแม่ นี่คือเหรียญกล้าหาญของลูก"
หว่านซื่อน้ำตาคลอ พยักหน้า "ได้ยินว่าทางหัวหน้าเผ่าได้เผยแพร่เรื่องราวของเจ้าออกไปแล้ว หากวางแผนให้ดี อาจได้รับพระราชทานรางวัลจากราชสำนักด้วย"
"ท่านแม่ การได้เป็นบุตรสาวบุญธรรมของอันหรานจวิ้นจู่ ย่อมดียิ่งกว่ารางวัลจากราชสำนักอีก!"
อันหรานจวิ้นจู่กับองค์ชายสามมีความสัมพันธ์อันดี หากได้ผูกสัมพันธ์กับอันหรานจวิ้นจู่ จะต้องกังวลเรื่องโอกาสเข้าหาองค์ชายสามอีกหรือ?!
สิ่งที่นางวางแผนไว้ มิใช่ผลประโยชน์เล็กน้อย แต่คือการสร้างผลงานสนับสนุนฮ่องเต้ที่ยิ่งใหญ่กว่า
มีธิดากตัญญูเช่นนี้ เว่ยหย่วนโหวก็พอใจมาก ซูหมิงจูยังคงพักอยู่ในจวน เว่ยหย่วนโหวก็มิได้กริ้ว
หว่านซื่อเริ่มจัดเตรียมเครื่องแต่งตัวสำหรับซูหมิงจูไปเยือนจวนอันติ้งโหว
ร้านแพรพรรณนำผ้าอวิ๋นจิ่นใหม่มาให้ถึงเรือน ร้านเครื่องประดับก็นำแบบที่นิยมในปีนี้มาให้เลือกดูในจวน
ซูหมิงจื่อทราบข่าวว่าร้านแพรพรรณและร้านเครื่องประดับมาถึงจวนแล้ว จึงไปยังสวนชุนจิ่งด้วย
"พี่หมิงจู น้องเองก็ตั้งใจจะเชือดเนื้อเช่นกัน แต่กลับสะอึกไม่หยุด แทบอาเจียน ไม่รู้ว่าซู่เหยาให้ยาอะไรข้า ข้าพูดไม่ออกเลย ชุ่ยอี๋จึงพาข้าไปดื่มน้ำ"