อันหรานจวิ้นจู่กัดฟันกรอด สะกดกลั้นโทสะในใจ แล้วฟังต่อ
นางอยากฟังนัก ว่าขันทีน้อยสองคนนี้ จะแต่งเรื่องเหลวไหลอะไรออกมาอีก!
เสียงของขันทีน้อยสองคนดังแว่วมาเป็นระยะ
“ตึกว่างฟางอะไร เจ้ารู้ได้อย่างไร”
“ข้าเห็นกับตา! คราวที่แล้วข้าหยุดพักผ่อน ผ่านไปพอดี เห็นชัดแจ๋ว เจ้าต้องปิดปากเงียบ ถ้าอันติ้งโหวรู้เข้า ชีวิตน้อยๆ ของข้าคงไม่รอด”
“พอได้แล้ว พวกเราสองพี่น้อง จะช่วยปิดปากให้เจ้าแน่ เอ้า นายท่านมาแล้ว รีบไปเร็ว......”
เสียงค่อยๆ เบาลง ขันทีน้อยสองคนจากไป
อันหรานจวิ้นจู่สาวเท้ารวดเร็วอ้อมไป อยากดูว่าขันทีน้อยสองคนนั้นมาจากตำหนักไหน นางจะจับตัวมาถามให้รู้เรื่อง
พอนางอ้อมไปถึง ที่ไหนยังมีคนอยู่ ขันทีน้อยหายไปไหนแล้วไม่รู้
นางรีบเรียกคนมาถาม “เมื่อครู่ใครพูดอยู่ข้างนอก”
สาวใช้ตำหนักออกไปดูรอบหนึ่ง “ทูลจวิ้นจู่ ข้างนอกไม่มีผู้ใด หากจวิ้นจู่จะหาผู้ใด หม่อมฉันจะไปสืบถามให้เดี๋ยวนี้”
“ขันทีน้อยสองคน ไม่เห็นตัว เมื่อครู่คุยกันอยู่ริมดงไผ่” อันหรานจวิ้นจู่ตรัส
สาวใช้ตำหนักออกไปสืบถามรอบหนึ่ง หาตัวผู้ใดไม่พบ
อันหรานจวิ้นจู่หมายจะออกไปหาคนด้วยตัวเอง ไทเฮาเสด็จกลับมา
“อันหราน เหตุใดเจ้าจึงมา” ไทเฮาทรงนำคุณหนูสกุลเซวีย กลับจากเดินเล่นในอุทยานหลวง
“ช่วงนี้อากาศเปลี่ยน กระหม่อมฉันเป็นห่วงพระพลานามัยไทเฮา จึงเข้าวังมาเข้าเฝ้าโดยเฉพาะ” อันหรานจวิ้นจู่ทอดพระเนตรไปที่ไทเฮา พระพักตร์ก่ำแดง พระพลานามัยแข็งแรง หาอาการประชวรไม่
ผู้ใดกันที่แพร่ข่าวว่าไทเฮาทรงพระประชวร
ความคิดนี้แล่นวาบผ่านสมอง อันหรานจวิ้นจู่ยิ้มทูลว่า “พระพลานามัยไทเฮากระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้น”