"คุณหนูอย่ากลัว! ข้าอยู่ที่นี่!" คุณชายหวังปรากฏตัวพร้อมคนรับใช้และบ่าวไพร่กลุ่มหนึ่ง แล้วเข้าต่อสู้กับ 'โจรภูเขา' ทันที
คุณชายหวังเหลือบมองหยวนจู่แวบหนึ่ง: "ท่านผู้นี้ เหตุใดไม่ก้าวออกมาช่วย หรือว่าท่านเป็นพวกเดียวกับโจรภูเขา?"
หยวนจู่ตกตะลึงชั่วครู่ ก่อนยกกระบี่พุ่งเข้าช่วย
กลุ่ม 'โจรภูเขา' ดูเหมือนจะเป็นกองทัพคนจรจัด ยังไม่ทันผ่านกี่กระบวนท่า ก็แตกพ่ายหนีกระเจิดกระเจิง
"อย่าตามล่าเลย เกรงว่าจะเป็นแผนล่อเสือออกจากเขา"
คุณชายหวังจะเข้าไปจับคน แต่ถูกหยวนจู่ห้ามไว้: "ดูก่อนว่าคนในรถม้าถูกทำให้ตกใจหรือไม่"
คุณชายหวังเดินมายังหน้ารถม้า
"ไม่ทราบว่าคุณหนูสะดุ้งตกใจหรือไม่? ไม่ต้องกังวล โจรภูเขาถูกตีหนีไปแล้ว"
ซู่เหยาเลิกม่านขึ้นแล้วยิ้มให้กับทั้งสองคน
คุณชายหวังตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยน: "ที่แท้ก็เป็นคุณหนูซูนี่เอง ช่างบังเอิญนัก คุณหนูซู ข้ามีบ้านพักตากอากาศอยู่ข้างหน้า หากคุณหนูไม่รังเกียจ สามารถแวะพักเท้า ดื่มชาหอมอุ่นๆ สักถ้วยให้ร่างกายอบอุ่น"
หยวนจู่ถลึงตาใส่คุณชายหวัง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดี เขาพุ่งไปยังหน้ารถม้าแล้วตะโกนถามด้วยความโกรธ: "ซู่เหยา ชายผู้นี้คือใคร?"
ซู่เหยาปรายตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจ: "เกี่ยวกับเจ้าด้วยหรือ?"
หยวนจู่เดือดดาลฉับพลัน: "ซู่เหยา เหตุใดจึงไม่เกี่ยวกับข้า! ข้ากับเจ้าเคยมีสัญญาหมั้นหมายกันนะ!"
เพียงเพราะเคยมีสัญญาหมั้นหมาย เขาจึงถือว่าซู่เหยาเป็นสมบัติของตน การที่ซู่เหยาคบค้ากับชายแปลกหน้า ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างที่สุด