หลังจากซู่เหยาจับมืออนุเยว่ไว้ อนุเยว่ก็ส่งสายตาให้ชุนซิ่ง
ชุนซิ่ง: "คุณหนูเยว่จะสนทนากับคุณหนูใหญ่ ขอให้มารดาและพี่สาวทั้งหลายจิบชาในห้องปีก รอสักครู่เถิด"
พวกป้าแม่บ้านสองคนที่หว่านซื่อส่งมา คนหนึ่งแซ่หวัง อีกคนแซ่จาง มารดาจางเป็นหมอตำแย คนอื่น ๆ ล้วนคอยสังเกตสีหน้าของนาง
มารดาจางกล่าวยิ้ม ๆ: "คุณหนูเยว่ใกล้คลอดแล้ว คุณหนูใหญ่ก็สูงศักดิ์ เกรงว่าพวกคนรับใช้จะอยู่ห่างไกลเกินไป แล้วเกิดความผิดพลาด หากคุณหนูเยว่และคุณหนูใหญ่รู้สึกว่าคนเยอะอึดอัด ให้เหลือไว้เพียงคนเดียวในห้องก็พอ ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์นี้มิอาจขาดคนดูแลได้เด็ดขาด คุณหนูเยว่และคุณหนูใหญ่เห็นว่าคำพูดของข้าน้อยนี้เป็นเช่นไร"
มารดาจางเป็นคนของหนิงฮ่าวชู ก่อนนางมา หนิงฮ่าวชูกำชับเป็นพิเศษให้ระวังซู่เหยา อย่าให้อนุเยว่อยู่ตามลำพังกับซู่เหยาเด็ดขาด
ซู่เหยาประคองอนุเยว่ให้นั่งลงบนเตียง แล้วยิ้ม "เมื่อมารดาจางเป็นกังวล เช่นนั้นอนุเยว่กับข้าพูดคุยกันสักหน่อยเถิด"
อนุเยว่ยิ้ม "เดินมาเกือบครึ่งชั่วยาม ก็ควรพักบ้างแล้ว"
มารดาจางไม่ขยับ
ซู่เหยาเงยหน้ามอง "คุณหนูเยว่ ดูเถิด คนรับใช้กลับมาควบคุมนายท่านเสียแล้ว"
ชิวสุ่ยดึงมารดาจางออกไปข้างนอก "มารดาจาง พวกเราอยู่หน้าประตู คุณหนูเยว่นอนบนเตียง จะเกิดอะไรขึ้นได้! วันตรุษจีน อย่าทำให้นายท่านไม่สบายใจเลย"
มารดาจางลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็ตามชิวสุ่ยออกไป
เมื่อคนออกไปแล้ว อนุเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอก
"คุณหนูใหญ่ มารดาทั้งสองนี้แทบอยากจะไม่นอนไม่หลับ เฝ้าจับตาดูหม่อมฉันอยู่ บางครั้งซื่อจื่อมา พวกนางก็ไม่ยอมจากไป"