ซู่เหยามีแผนจะปิดเรื่องนี้ไว้แต่แรก
ความลับนี้ นางตั้งใจจะใช้โจมตีหนิงฮ่าวชู แม้แต่อันหรานจวิ้นจู่ก็ยังไม่รู้
หนิงฮ่าวชูเคยทำร้ายจั๋วเย่ว์เพราะซูหมิงจู แถมยังเกือบจะทำร้ายหว่านเหนียงอีกด้วย
บัดนี้ เขากลับเห็นอู๋หว่านเหนียงเป็นหว่านซื่อในวัยสาว
เมื่อเขาผูกใจกับอู๋หว่านเหนียงแล้ว นางจึงจะเปิดเผยชาติกำเนิดของอู๋หว่านเหนียง หนิงฮ่าวชูจะต้องถูกโจมตีจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี
นางวางแผนไว้แล้วว่า จะให้หนิงฮ่าวชูได้รับการโจมตีครั้งสุดท้ายเมื่อแผนสลับบุตรล้มเหลว
ทำลายภาพลวงตาทั้งหมดของเขา
ทำให้ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ของเขา ได้แต่อยู่อย่างสงบกับอันหรานจวิ้นจู่ ไม่เกิดความคิดอื่นอีก
แต่ทว่า นางกลับประเมินผิดไป ไม่คิดว่าอู๋หว่านเหนียงจะจมดิ่งลงกับเรื่องนี้
หากไม่บอกความจริง อู๋หว่านเหนียงก็จะได้รับบาดแผลเช่นกัน
นางกลับใจอ่อนเสียแล้ว
ซู่เหยาจับมืออู๋หว่านเหนียง โอบนางไว้ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ลูบหลังนางเบา ๆ
"หว่านเหนียง อยากร้องก็ร้องเถิด ร้องออกมาแล้วจะดีขึ้น"
"ปีนี้ร้องให้พอแล้ว ปีหน้าเป็นปีใหม่ ปีหน้าเจ้าจะได้มีความสุข หว่านเหนียง เจ้าคู่ควรกับคนที่ดีกว่า..."
ร่างของอู๋หว่านเหนียงสั่นเทาอยู่เป็นนาน ในที่สุดก็ร่ำไห้ออกมา
ตอนแรกยังกลั้นเสียงไว้ ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นร้องไห้โฮ
ชะตาของนางช่างขมขื่นนัก
แม่บุญธรรมขโมยนางไป แม่ผู้ให้กำเนิดก็น่าอัปยศ ออกเรือนก็ไม่ดี ถูกครอบครัวสามีทำร้าย ลำบากจนคิดว่าเห็นแสงสว่างแล้ว ไม่คิดเลย บุรุษผู้นี้กลับเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของนาง...