หลังองค์รัชทายาทเสด็จจากไป ถังหว่านซินก็ไม่ได้หลับสบาย
นางครุ่นคิดอยู่ตลอดว่า ควรแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทเสด็จออกไปหรือไม่
นี่ก็เพราะยามที่องค์รัชทายาทเสด็จจากไปนั้น เงียบเชียบไร้เสียงใด
คงจะไม่ประสงค์ให้ผู้ใดล่วงรู้กระมัง
ระหว่างหลับๆ ตื่นๆ ไม่รู้เมื่อใด ถังหว่านซินก็หลับสนิทลง
แต่การหลับของนางไม่เป็นสุข จมอยู่ในภวังค์ครึ่งฝันครึ่งตื่นเช่นนั้น
ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด นางได้ยินฝีเท้าคุ้นเคย
องค์รัชทายาทเสด็จกลับแล้ว
ถังหว่านซินมิได้ขยับ ผ่อนกายให้หลวม
องค์รัชทายาทถอดรองเท้าขึ้นบนที่นอน บรรทมที่ด้านในของแท่น
องค์รัชทายาททรงบรรทมด้านในเสมอมา ส่วนบรรณนารีทั้งหลายล้วนบรรทมด้านนอก
เหตุประการแรก เพื่อให้สะดวก หากองค์รัชทายาทมีความประสงค์ใด บรรณนารีจะได้ลุกขึ้นรับใช้ได้ทันท่วงที
เหตุประการที่สอง หากเผชิญเหตุมือปืนลอบสังหาร บรรณนารีจะได้ช่วยปกป้ององค์รัชทายาทไว้ได้
องค์รัชทายาททรงกระทำอย่างระมัดระวัง เบามือเช่นกัน หวั่นเกรงจะปลุกนางให้ตื่น
ครั้นองค์รัชทายาทเสด็จลงบรรทมแล้ว ถังหว่านซินก็ได้สูดกลิ่นหอมของดอกไม้โชม
กลิ่นหอมเช่นนี้ มีแต่สตรีเท่านั้นที่ใช้
องค์รัชทายาทออกไปเริงรมย์กับสตรีสังหรือ?
ครั้นความคิดนี้ผุดขึ้นในมโนธรรม ถังหว่านซินก็ปฏิเสธในใจทันที ไม่เป็นแน่!
ทั้งตำหนักตะวันออกล้วนเป็นสตรีขององค์รัชทายาท จะเริงรมย์กับสตรีที่ใด จำต้องลอบลับเช่นนี้หรือ?
ครั้นเพิ่งคลายความคิดนั้นลง ถังหว่านซินก็นึกขึ้นได้ว่า ในตำหนักตะวันออก ยังมีสตรีผู้หนึ่งที่มิใช่สตรีขององค์รัชทายาท
เซวียเชียนอี้!
องค์รัชทายาทเสด็จไปเริงรมย์กับเซวียเชียนอี้สังหรือ?
ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ค่ำวันนั้นพระชายาไท่จื่อแทรกคำเสียดสีว่า คืนนี้องค์รัชทายาทคงไม่เสด็จมาพักแรมที่หม่อมฉัน!