ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงบและงดงาม บานหน้าต่างแขวนม่านผ้าโปร่งสีเรียบ
เซวียเชียนอี้นั่งตัวตรงบนม้านั่งปักผ้า กิริยาอ่อนหวาน คิ้วตาละห้อย สวมชุดหรูสีเรียบง่ายขับเน้นความงามสงบ ปลายนิ้วคลึงเส้นไหมหลากสีที่เรียวเล็กดุจเส้นผม จดจ่ออยู่กับการปักผ้าแพรบนตัก
บนสะดึงขึงผ้าแพรอ่อนสีแดงสดไว้ผืนหนึ่ง เนื้อผ้าเรียบเนียนละเอียด บนนั้นปักเป็นภาพเป็ดแมนดารินเล่นน้ำไปแล้วกว่าครึ่ง
เซวียเชียนอี้กำลังปักสินเดิม แทบจะหัวเราะออกมา
คดีโจรภูเขาจบลงแล้ว แต่ซู่เหยาก็ยังไร้ร่องรอย
เมื่อถึงเวลานั้น ในตำหนักของฝ่าบาทก็จะมีนางเพียงผู้เดียว
ต่อให้นางได้รับพระราชทานสมรสเป็นพระชายาเอกแล้วอย่างไร กล้ามาต่อกรกับนาง ช่างหาที่ตายไม่!
ทันใดนั้น หน้าลานบ้านก็มีเสียงฝีเท้าอึกทึกดังมา พร้อมกับเสียงร่ำไห้โหยหวนของสาวใช้เฝ้าประตู
เซวียเชียนอี้ขมวดคิ้ว หันมองสาวใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ข้างกาย: "ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น?"
"คุณหนูอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าน้อยจะไปดูเดี๋ยวนี้"
นางกำนัลใหญ่ยังไม่ทันก้าวออกจากประตู พวกป้าแม่บ้านคนหนึ่งก็ถลันพรวดเข้ามา: "คุณหนูเชียนอี้ เรื่องไม่ดีแล้ว พระชายาไท่จื่อส่งคนมา..."
พูดยังไม่ทันจบ ในเรือนก็มีทหารกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามาแล้ว
เซวียเชียนอี้ตวาดเสียงดัง: "พวกเจ้าเป็นใคร?! บังอาจบุกรุกจวนผิงกั๋วกง! รู้หรือไม่ว่าข้าคือผู้ใด?!"
ทหารหัวหน้าชูป้ายอาญามาตรในมือ: "รับพระบัญชาไท่จื่อเข้าตรวจค้น ผู้ขัดขวาง ประหาร!"
เซวียเชียนอี้ใจกระตุกวาบ ริมฝีปากสั่นระรัว: "นี่คือห้องส่วนตัวของข้า เปลี่ยนให้เป็นนางกำนัลมาตรวจค้นได้หรือไม่?"