ก่อนหน้านี้ กิ่งใหม่ที่แตกหน่อจากกระถาง "เมฆเขียว" นั้น ซู่เหยานำไปปลูกแยก และหลังจากบ่มเพาะแล้ว ก็ออกดอกในที่สุด
ดอกกล้วยไม้จากกิ่งแยกนี้ ยิ่งวิเศษกว่าที่เคยให้หมอปีศาจเสียอีก มันออกดอกเป็นดอกคู่ กลีบดอกมากถึงเก้ากลีบ นับเป็นยอดท่ามกลางกล้วยไม้
หมอปีศาจหลงใหลกล้วยไม้ยิ่งนัก ดอกกล้วยไม้กระถางนี้จะทำให้เขายอมปริปากเป็นแน่
ท่านอาใหญ่เอ่ยชมอีกครั้ง: "ซู่เหยายังเลี้ยงดอกไม้ได้ ดอกไม้งามกระถางแล้วกระถางเล่า ใครได้แต่งกับซู่เหยาของเรา นั่นก็คือควันเขียวลอยจากสุสานบรรพชนแล้ว..."
ซู่เหยาถูกชมจนขวยเขิน แก้มทั้งสองร้อนผ่าวเล็กน้อย
ในห้องพักแขก ซูหมิงเฟิงกำลังรินชาและนวดบ่าให้หมอปีศาจอย่างกระตือรือร้น หมอปีศาจก็ไม่ดุด่าเขา ปล่อยให้เขาตามติดอยู่ข้างหลัง
เมื่อเห็นซู่เหยาอุ้มกระถางกล้วยไม้เข้ามา ดวงตาหมอปีศาจเป็นประกาย: "ดอกไม้นี้ดูคุ้นตายิ่งนัก"
ซู่เหยาวางดอกไม้ลงบนโต๊ะ: "เป็นกิ่งแยกจากกระถางเมฆเขียวก่อนหน้านั้น หากหมอปีศาจชอบ เชิญรับไปเถิด"
หมอปีศาจไม่ได้รับ ทอดสายตานิ่งไป: "เจ้ายังต้องการรักษาอีกคนหนึ่งหรือ?"
"ไม่ใช่" ซู่เหยาชี้ไปที่ซูหมิงเฟิง: "หวังว่าหมอปีศาจจะรับเขาเป็นศิษย์"
ซูหมิงเฟิงตาเป็นประกาย คุกเข่าลงโขกศีรษะสามครั้งทันที เปล่งเสียงไร้สุ้มแล้วร้องว่า: "ท่านอาจารย์อยู่เบื้องบน!"
สีหน้าหมอปีศาจดำมืด "ข้าไม่เคยรับศิษย์! เอาดอกไม้ไปเสีย! ปัญหาเกี่ยวกับหลักการ จะให้กล้วยไม้แค่กระถางเดียวมาทำลายได้อย่างไร!"