สายตาของซู่เหยาตกลงบนตัวซูหมิงเทียน แววตาใสกระจ่างประหนึ่งสายน้ำชะล้าง: "คุณชายรอง เจ้าคงดื่มสุรามากเกิน สติเลอะเลือนไปแล้ว"
"ร้านน้ำปรุงของข้า ถูกน้องหมิงจูที่เจ้าทะนุถนอมทำลายย่อยยับหมดแล้ว ที่ไหนจะมีเงินเหลือไปช่วยเหลือผู้อื่นอีกเล่า"
ซูหมิงหนานเลื่อนกายมาบังหน้าซู่เหยา: "น้องซู่เหยา อย่าไปโต้แย้งกับเขาเลย พวกไร้ยางอายเช่นนี้ ให้ข้าไล่ส่งก็พอ"
ซูหมิงหนานยกหมัดขู่: "รีบไปเสีย ไม่งั้นเจ้าจะไม่โสภาแน่!"
ซูหมิงเทียนยืดคอแผดเสียง: "ซูหมิงหนาน รอให้ข้าหายดี เจ้ามิใช่คู่มือข้าหรอก เจ้ามีฝีมือจริงก็รอให้ข้าหายแล้วมาประลองกัน!"
"เจ้ารังแกคนเจ็บอยู่นี่มันอะไรกัน!"
เสียงโวยวายของซูหมิงเทียนดังสนั่นเกินไป จนปลูกปลุกคนทั้งจวน
ท่านอาใหญ่ออกมาดู: "นี่ใช่หมิงเทียนหรือไม่? ครอบครัวเดียวกัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน อย่าทะเลาะเลย"
ซูหมิงเทียนรู้นิสัยใจอ่อนของท่านอาใหญ่ดี น้ำเสียงเปลี่ยนฉับพลัน: "ท่านอาใหญ่ ข้าบาดเจ็บ ต้องการให้หมอปีศาจตรวจอาการ ท่านให้ข้าเข้าไปพบหมอปีศาจได้หรือไม่?"
ท่านอาใหญ่เหลือบมองซู่เหยาครู่หนึ่ง ลังเลไปชั่วขณะ
ซูหมิงจูมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าใครคุยง่ายที่สุด: "ท่านอาใหญ่ ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านอาใหญ่จะเห็นคนกำลังจะตายแล้วไม่ช่วยจริงหรือ?"
ซู่เหยาไม่ต้องการให้ท่านอาใหญ่ลำบากใจ เอ่ยปากว่า: "ได้ ให้หามคุณชายรองไปส่งที่พักหมอปีศาจ ส่วนหมอปีศาจจะยินยอมรักษาหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของคุณชายรองเอง"
สีหน้าซูหมิงเทียนฉายแววยินดี: "เร็ว รีบหามข้าเข้าไปเร็ว!"
ในห้องพักแขก ซูหมิงเฟิงกำลังนวดไหล่ให้หมอปีศาจ เขาฝึกฝนวรยุทธมา มือไม้การนวดคลายเส้นนับว่าไม่เลว นวดให้หมอปีศาจรู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก
พอเห็นซูหมิงเทียนถูกหามเข้ามา มือซูหมิงเฟิงชะงักค้าง ในใจแอบด่า: เทพยักษ์หายนะนี่มาได้อย่างไร?!