ตำหนักตะวันออก
ตำหนักพระชายารองถัง
ถังหว่านซินนอนอยู่บนเตียง ได้ยินว่าไท่จื่อเสด็จมา จึงเปิดผ้าห่มหมายจะลุกขึ้น
ไท่จื่อเร่งฝีเท้าเข้าไปก้าวหนึ่ง กดนางไว้บนเตียง "หว่านซิน เจ้าท้องแก่แล้ว พักผ่อนก่อนเถิด"
ถังหว่านซินเสียงนุ่มนวล "ไท่จื่อฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งครรภ์เพิ่งสี่เดือน ท้องยังไม่ขึ้นเลย ร่างกายมิได้หนักอึ้งแต่ประการใด"
"ตัวเจ้านี่ก็ใช่ย่อย ตั้งครรภ์มานานปานนี้ เหตุใดเพิ่งมารู้เอาบัดนี้" ไท่จื่อปากว่าโทษ น้ำเสียงกลับอ่อนโยน "ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อคืนทำร้ายเจ้าไปหรือไม่"
ถังหว่านซิน "ล้วนเป็นความผิดหม่อมฉัน ระดูของหม่อมฉันมาไม่เคยตรง ก่อนหน้านี้ฤดูใบไม้ผลิย้อนกลับเป็นหวัดอีก คิดว่าเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอ"
วันแรกที่ระดูเลื่อนนางก็รู้แล้วว่าตนอาจตั้งครรภ์
ก่อนเข้าวัง มารดาและซู่เหยาล้วนบอกนางว่า แม้พระชายาไท่จื่อภายนอกดูโอบอ้อมอารีมีเมตตา แต่แท้จริงแล้วจิตใจคับแคบ มิเช่นนั้นไท่จื่อมีอนุภรรยามากมาย เหตุใดบุตรธิดาจึงน้อยนัก ทั้งมีเพียงพระชายาไท่จื่อผู้เดียวที่ให้กำเนิดโอรส
นางเก็บความสงสัยไว้ เสแสร้งป่วยเลี่ยงการปรนนิบัติบนเตียง หากมิใช่ไท่จื่อเสด็จมายังตำหนักนางเมื่อวาน นางก็ยังจะปิดบังต่อไป
นางผอม ทานน้อย ไม่ปรากฏว่าแพ้ท้องเลยสักนิด
ตั้งครรภ์สี่เดือนแล้ว ยังคงมีทรวดทรงเยี่ยงหญิงสาว
"หมอหลวงวินิจฉัยสามครั้งแล้ว ตามชีพจรแล้ว น่าจะเป็นโอรส"
ใกล้จะมีโอรสอีกหนึ่งพระองค์ เรื่องที่หวงไท่ซุนพลัดตกน้ำสำหรับเขาแล้ว ก็ไม่ร้อนรนถึงเพียงนั้น
ทั้งสองกำลังพูดคุย ทันใดนั้นมีคนในวังเข้ามารายงาน "ไท่จื่อฝ่าบาท หยงชินอ๋องฝ่าบาท ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"