ยามเช้าตรู่ หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลชุยเต็มไปด้วยรถม้าจอดเรียงราย
ซู่เหยาเดินมาถึงหน้าประตู กลับไม่พบชุยหลิงซ่วง
นี่ไม่เหมือนนิสัยของชุยหลิงซ่วงเลย
ซู่เหยาจึงรู้ว่าเซวียเชียนอี้ก็มาด้วย
สกุลชุยร่ำรวยมั่งคั่ง สร้างห้องดมกลิ่นไว้เป็นพิเศษ หลังคาทำด้วยกระเบื้องหลากสีสัน แสงตะวันทอดผ่านจากหลังคาลงมาเป็นลำแสงห้าสีบนโต๊ะ
ทั้งสี่มุมของห้องดมกลิ่นเรียงรายด้วยกระถางธูป ควันกลิ่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นมา แสงหลากสีตกลงบนควันกลิ่น ราวกับกลิ่นหอมมีรูปลักษณ์จับต้องได้
ซู่เหยามาถึง ก็เรียกความสนใจจากทุกคน
“ท่านปรมาจารย์ซู ขอท่านแสดงหอมหยาดน้ำค้างให้ทุกคนชมหน่อยได้หรือไม่”
ในต้าเซี่ย ฝีมือถึงระดับหนึ่ง จะได้รับการยกย่องเป็นปรมาจารย์
แสดงว่าฝีมือการปรุงเครื่องหอมของซู่เหยาถูกยกย่องอย่างสูงในวงการ
การปรุงเครื่องหอมเป็นเรื่องงดงาม การได้รับยกย่องเป็นปรมาจารย์ด้านเครื่องหอม ซู่เหยาจึงปีติยินดียิ่งนัก
วันนี้ ปรมาจารย์เครื่องหอมที่มา มีผู้เลียนแบบกรรมวิธีหอมหยาดน้ำค้างบ้าง ทว่าล้วนจบลงด้วยความล้มเหลว
กล่าวได้ว่า บรรดาปรมาจารย์เครื่องหอมส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ มาพบซู่เหยาโดยเฉพาะ
ซู่เหยาหยิบหอมหยาดน้ำค้างออกมา ชูขวดแก้วให้ทุกคนเห็น
กดกลไกเบา ๆ หยดน้ำบางเบาพ่นออกมาเป็นละอองทั่วถึง
แสงอาทิตย์สาดลงบนละอองน้ำ ก่อเกิดเป็นรุ้งกินน้ำ
เมื่อรวมกับกลิ่นหอมเยือกเย็นของหอมหยาดน้ำค้าง ราวกับตกอยู่ในดินแดนฝัน
“ว้าว——”